้น”
อัดอั้นอยู่นาน นางค่อยพ่นคำพูดไม่กี่คำออกมา
ไม่พบกันแค่สองเดือน เฟิงหรูชิงเปลี่ยนแปลงมากไปนัก นางจึงจำไม่ได้ในชั่วแวบแรก
เครื่องหน้านี้ ลมหายใจนี้ทำให้นางรู้สึกคุ้นเคยอย่างแปลกประหลาด
นางมองปฏิกิริยาของหมาป่าสีขาว ความรู้สึกค่อยๆ ปรากฏในใจ แต่นางยังรู้สึกเหลือเชื่อ ไม่อยากเชื่อ
“เจ้าบาดเจ็บอย่าเพิ่งพูด” เฟิงหรูชิงมุ่นคิ้ว แววตาสงสาร นางสั่งให้ฝูเฉินส่งผลไม้สีแดงเลือดออกมาจากมิติเวลา ส่งให้กับถังจือ “กินมันซะ”
ปัง!
เสียงอันคุ้นเคยเปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดส่งเสียงดังในสมองถังจือ
ห้วงความคิดของนางขาวโพลน มองสาวน้อยตรงหน้าอย่างตะลึงงัน
หากแค่ใบหน้า นางไม่มีทางจำเฟิงหรูชิงได้ในชั่วขณะ แต่เสียงของอีกฝ่ายฝังแน่นอยู่ในสมองนางมานานแล้ว ไม่มีวันลืมได้เด็ดขาด
ดังนั้นเสี้ยวนาทีที่เฟิงหรูชิงเอ่ยปาก นางก็คาดเดาได้ ได้หลักฐานพิสูจน์แล้ว
“องค์หญิง!”
องค์หญิง!
สาวน้อยที่ชวนให้คนแววตาวาวโรจน์ตรงหน้าคือนายของพวกนางเฟิงหรูชิง!
คนทั้งหมดของทัพเลือดเหล็กไม่อยากเชื่อสายตา ไม่พบกันสั้นๆ แค่สองเดือน ไฉนองค์หญิงถึงผ่ายผอมเพียงนี้แล้ว
ไม่สิ นางยังอวบกว่าคนทั่วไปอยู่บ้าง แต่เทียบกับนางในตอนแรก นับว่าผอมลงไปมากจริงๆ ถึงขั้นชวนให้คนตื่นตะลึง!
ถังจือในยามนี้ยังอยู่ในความตกใจ นางอื้ออึ้งไม่ได้สติอยู่นาน
เฟิงหรูชิงไม่อยากให้เสียงาน นางยื่นผลไม้สีแดงไปถึงริมฝีปากถังจือ
ผลไม้นั้นเล็กมาก มีขนาดเท่าเม็ดองุ่นเท่านั้นเอ
