าป่าสีขาว ส่วนกระบี่ในมือไล่เข่นฆ่าคนตระกูลถัง
ในสนามรบนั้น นอกจากถังซานที่มีฝีมือเหนือกว่าถังจือแล้ว ภายใต้เงื้อมือของถังจือ คนอื่นๆ ไร้กำลังต่อกรได้
เดิมทีถังซานคิดสั่งสอนเจ้าหมาป่าสีขาว ชั่วฉับพลันค่อยพบกว่า เมื่อครู่ผู้ใต้บัญชาเขาหายไปกว่าครึ่งแล้ว อีกทั้งเรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะเขาถูกหมาป่าสีขาวพัวพันไว้อย่างนั้นหรือ
ถังซานตะลึงงัน เสี้ยวเวลาที่เขาหันมอง ก็เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเจ้าหมาป่า
ใช่แล้ว มันยิ้มแล้ว
ครั้นเห็นรอยยิ้มหมาป่า ถังซานก็เข้าใจแจ่มแจ้ง เขารู้สึกเหมือนถูกสายฟ้าฟาดเข้าอย่างจัง ทำเอาร่างกายสั่นเทิ้มไม่หยุด
เมื่อครู่เจ้าหมาป่าเอาแต่ใช้แววตาเยาะเย้ยมองเขา ภายใต้อารมณ์เดือดดาล เขาไม่ได้ลงมือเอาชีวิตมันในทันที เพียงคิดทรมานมัน เขาคิดว่าเมื่อตัวเขาอยู่ ถังจือไม่กล้าลงมือโดยพลการ
คิดไม่ถึงว่า ระยะเวลาเพียงชั่วครู่ นางฆ่าคนใต้บัญชาเขาไปตั้งมากมาย
“พวกเจ้าจงใจ!”
โทสะถังซานทะยานเสียดฟ้า กัดฟันถาม
รอยยิ้มเจ้าหมาป่าเต็มไปด้วยเลศนัย
เอาเป็นว่าเจ้าไม่คิดปล่อยพวกข้ามีชีวิตรอดไป อย่างนั้นพวกข้าก็จะฆ่าไปทีละคน! เจ้าตาแก่ที่คิดขโมยผลไม้วิเศษของมัน ไม่อาจถอยออกไปอย่างปลอดภัยไร้เรื่องราวแน่
นี่ก็คือเหตุผลที่ถังจือไม่ช่วยเหลือมัน
ในเมื่อล้วนต้องตาย ไฉนจะไม่ฆ่าคนให้มากขึ้นด้วยเล่า นางกับหมาป่าสีขาวร่วมมือกันหาใช่คู่มือถังซาน ได้แต่ทำเช่นนี้เท่านั้น ถึงทำให้ตระกูลถังได้รับความเสีย
