ษแล้ว…เพ้ย เพื่อภารกิจและหน้าที่ มันไม่มีทางทอดทิ้งถังจือแน่
“ถังจือ เจ้าไม่ต้องทำเรื่องที่ไม่มีทางสำเร็จได้แล้ว ของที่ข้าถังซานต้องตา หนีไปไม่ได้แน่” ถังซานหัวเราะเยอะ “สัตว์วิเศษระดับสามตัวอื่นๆ ล้วนเป็นชั้นต่ำ ลูกชายข้าไม่ต้องการ แต่คนใต้บัญชาของข้ายังไม่มีสัตว์วิเศษที่เป็นพาหนะได้ ของพวกนี้ถือเป็นรางวัลพวกเขาก็แล้วกัน”
คำพูดประโยคเดียวกำหนดชะตาชีวิตของสัตว์วิเศษได้!
สีหน้าถังจือไม่น่ามองขึ้นทุกที นางไม่เกี่ยวข้องอันใดกับตระกูลถังแล้ว คนพวกนี้ยังหน้าด้านไปปล่อยนาง
“ถังซาน ตระกูลถังของเจ้ารู้จักแต่แย่งชิงของคนอื่นเช่นนี้หรือ แย่งชิงสัตว์วิเศษของผู้อื่นเยี่ยงนี้” ถังจือกัดฟัน “อีกอย่าง ในโลกสันโดษมีกฎกำหนดไว้ พวกเจ้าห้ามลงมือกับคนในโลกปุถุชน จุดนี้เจ้าคงไม่ได้ลืมสินะ”
ถังซานยิ้มเย็น “ในร่างเจ้ามีเลือดของตระกูลถังเรา กลับไม่มอบของที่มีให้กับตระกูลถัง แอบซ่อนไว้ส่วนตัว ก็มีความผิดอยู่แล้ว ข้าเอาของของตระกูลถังกลับไปผิดตรงไหน”
“เจ้าลืมไปแล้วหรือข้าถูกขับออกจากตระกูลแล้ว!”
“เช่นนั้นแล้วจะทำไม ถึงเวลานั้นข้าก็จะบอกว่าเจ้าคือคนตระกูลถัง ใครจะกล้าขวางตระกูลถังสั่งสอนคนของตัวเองกัน” ถังซานยืนกรานหนักแน่น
เดินเข้าประชิดถังจือทีละก้าวๆ
ถังจือในยามนี้ไม่ทางถอยอีกแล้ว
เบื้องหลังของนาง คือสหายร่วมศึกที่ฝ่าฟันความลำบากมากับนาง
“สัตว์วิเศษพวกนี้ หาใช่ของของข้า เจ้าจะทำอะไรกับข้าก็ได้ แต่คนอื่นๆ
