เจ้าห้ามแตะต้อง!”
ถังซานกวาดตามองถังจืออย่างเย็นชา รอยยิ้มประชดประชันยิ่งมากขึ้นทุกที
ความจริงเขารู้แต่แรกแล้วว่า หมาป่าสีขาวตัวนั้นทำสัญญาไว้กับผู้อื่นอยู่ก่อน พลังสัญญานั้นหาใช่ของถังจือ แต่ไม่เป็นไร เขาย่อมมีวิธีขจัดพลังสัญญานั้น
เมื่อไม่มีพลังสัญญาผูกมัด สัตว์วิเศษตัวนี้ย่อมเป็นของลูกชายเขา
“ถังจือ ข้าไม่สนว่าพวกเขามีฐานะอะไรในโลกปุถุชน แต่ข้ามองออก คนกลุ่มนี้คือผู้ใต้บัญชาของเจ้า เมื่อมีความเกี่ยวข้องกับเจ้าเช่นนี้ ข้าก็มีคุณสมบัติลงมือกับเจ้า” ถังซานยกมือขึ้นมา “สัตว์วิเศษพวกนั้น ก็เป็นของตระกูลถังเช่นกัน!”
ตู้ม!
พละกำลังขุมหนึ่งพุ่งเข้าใส่ถังจือ
โครม!
เสียงดังสนั่น ร่างกายถังจือถดถอยไปหลายก้าว หลังกระแทกเข้ากับต้นไม้โบราณด้านหลัง
รสคาวเลือดจุกอยู่ที่ลำคอ นางกระอักเลือดออกมาทว่าฝืนกล้ำกลืนลงไป
ต่อหน้าคนตระกูลถัง นางยอมตาย แต่ไม่ยอมแพ้
ถังจือยกกระบี่ขึ้น
การหนีเอาชีวิตรอดตลอดหลายวันที่ทำเอานางใช้พลังไปจนหมดสิ้นแล้ว กระทั่งมือที่กุมกระบี่ยังสั่น
แต่นางยังคงจับด้ามกระบี่แน่น ไอกระบี่คมกริบเย็นยะเยือกแผ่พุ่งสู่ถังซาน
“เมื่อยี่สิบปีก่อน ไม่มีใคยินยอมฟังคำพูดของข้า ทุกคนผลักความผิดมาให้ข้า ทั้งๆ ที่ข้าบาดเจ็บสาหัสแล้วแท้ๆ ยังโยนข้าทิ้งออกจากตระกูล ให้ข้าตกตายไปตามยถากรรม!” ถังจือหัวเราะเบาๆ “ข้าถังจือ ไม่เคยทำเรื่องผิดต่อตระกูลถัง แต่ไม่มีคนเชื่อข้า…”
“เมื่อก่อนเป็นเช่นนี้ วันนี้ก็
