ใช้เวลาหลายวัน
ครั้นได้รับคำตอบ จิ่วหมิงหาได้รั้งรออยู่ต่อ เขาสะบัดชายเสื้อจากไป ร่างสีม่วงหายวับไปกลางอากาศ
จิ่วหมิงเพิ่งจากไป กำแพงมุมอับของเรือนพลันมีศีรษะเล็กๆ โผล่ออกมา
แม่นางน้อยผิวพรรณขาวผ่องเนียนนุ่ม ใบหน้างดงามวิจิตรคล้ายตุ๊กตากระเบื้อง ดวงตาดำขลับราวอัญมณีสวยงามดึงดูดสายตา
“นางไปป่าแห่งสัตว์วิเศษแล้วหรือ” ถังอิ่นกลอกตาไปเล็กน้อย หากผู้หญิงคนนั้นไม่อยู่จวน นางจะอยู่ที่นี่ไปก็ไร้ประโยชน์ ยิ่งกว่านั้นนางต้องการสังเกตการณ์หญิงนางนั้นใกล้ๆ ด้วย
“เชียนหนิง พวกเราไปป่าแห่งสัตว์วิเศษกันเถอะ”
เชียนหนิงเพิ่งเดินออกมา ก็ได้ยินคำนี้ ฝีเท้านางชะงักไป หันไปถามว่า “คุณหนูท่านบอกว่าอะไรนะเจ้าคะ”
ป่าแห่งสัตว์วิเศษ…
สถานที่นั้นมีภัยอันตรายอย่างยิ่ง ด้วยพลังของคุณหนู…ไปแล้วต้องลำบากแน่
อีกอย่างหากพบฝูงสัตว์วิเศษร้ายกาจ นางคนเดียวไม่อาจปกป้องให้คุณหนูปลอดภัยได้
“อย่าถามมาก เฟิงหรูชิงไปป่าแห่งสัตว์วิเศษแล้ว พวกเราต้องรีบตามนางไป!” ถังอิ่นไม่สนในสีหน้าสลดของเชียนหนิง ดึงมืออีกฝ่ายออกพุ่งทางประตูเมือง
…
ป่าแห่งสัตว์วิเศษ
นอกเมืองหลวง
สถานที่นี้อันตรายมาก ถนนหนทางสูงต่ำไม่สม่ำเสมอ
ทว่าในป่าแห่งสัตว์เวลานี้กลับมีกลิ่นอายแปลกประหลาดฟุ้งกระจายอยู่
เฟิงหรูชิงกำป้ายหยกในมือแน่น แววตาหม่นลง
คล้ายกับมีการคลื่นลมใหญ่ก่อตัวขึ้นอย่างกะทันหัน กระทั่งฉินเฉินที่อยู่ด้านหลังนาง จับสังเกตุกลิ่นอายนี้
“ชิงชิง”
