อย่างภาคภูมิ “แน่นอนอยู่แล้ว เพื่อคุณหนูแล้วข้าอ่านตำราวางกลยุทธ์นับไม่ถ้วน เพื่อช่วยคุณหนูหาทางอยู่ต่อไปได้”“งั้นข้าต้องทำอย่างไรเฟิงหรูชิงถึงกอดข้า”“เรื่องนี้ง่ายมาก ในตำราบอกว่า ท่านต้องแสร้งล้ม นางต้องเอามารับท่านไว้ จากนั้นท่านก็เกาะไว้เสีย ตำราเขียนเช่นนี้ไม่ผิดแน่”ดวงตาถังอิ่นทอประกายวิธีนี้ดี!ไม่ว่าอย่างไรนางต้องเข้าจวนองค์หญิงให้ได้! ต่อให้นางใช้สติปัญญาทั่วชีวิตจนหมดก็ตามที!ถังอิ่นกำลังเพ้อเห็นภาพเฟิงหรูชิงใช้เกี้ยวแปดคนหามรับนางเข้าจวน นางอดไม่ไหวหัวเราะออกมา มุมปากหยักยิ้มเป็นรอยยิ้มร้าย…ในเรือนหลัง เฟิงหรูชิงเห็นเสี่ยวหลัวลี่ไม่มารบกวนนางอีก นางค่อยคลายใจ รู้สึกปวดหัวน้อยจึงนวดจุดไท่หยาง[1]“ต้องรีบหาทางสร้างค่ายกลแล้ว”เจ้าเด็กนี่ไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น นางก็ไม่อาจปฏิบัติต่อผู้อื่นรุนแรงเกินไป แต่อย่างไรโลกใบนี้ก็อันตรายนัก จำเป็นต้องกันคนเอาไว้บ้าง…………………………..[1]จุดไท่หยางคือ ตำแหน่งอยู่บริเวณขมับ
ตอนที่ 234 เป็นต้องพบคน ตายต้องพบศพ (3)
เจ้ากระต่ายวิเศษสองตัวกระโดดขึ้นบ่าเฟิงหรูชิง ใช้สองเท้าทุบบ่านาง…
จิ้งจอกแดงยืนโมโหอยู่ท่ามกลางสัตว์วิเศษทั้งมีสีหน้าอิจฉา มันชิงกระโดดเข้าสู่อ้อมกอดเฟิงหรูชิง ทำตัวประดุจพรมหมอบคลุมขานางไว้
สัตว์วิเศษที่เหลืออยู่ยืนอย่างพินอบพิเทา รอคำอบรม…
…
ตอนนี้ที่ถังอิ่นพาเชียนหนิงมาถึงก็เห็นภาพแปลกพิสดารตรงหน้า
หน้าอ้าปากตาค้าง ชี้นิ้วใส่หญิงสาวบนเ
