ิ่นขึ้นมา “คุณหนู มิฉะนั้น นางก็ยอมรับไปว่าคิดไม่ซื่อกับนางจริงๆ”
ถังอิ่น “…”
เชียนหนิงคิดว่าวิธีของตัวเองดีที่สุดแล้ว นางจึงตั้งใจเกลี้ยกล่อมต่อว่า “คุณหนู ขอเพียงเราแฝงตัวเข้าจวนองค์หญิงได้พอแล้ว ท่านใช้หญิงงามไม่ได้ผล ไม่สู้…ท่านโผเข้าอ้อมอกนาง นางกอดท่านแล้ว ท่านก็บอกว่านางแตะต้องร่างกายท่าน ต้องให้นางรับท่านเอาไว้”
“จริงหรือ” ถังอิ่นดวงตาวาวโรจน์ “เชียนหนิง ทำไมเจ้าถึงฉลาดเยี่ยงนี้”
เชียนหนิงเชิดหน้าอย่างภาคภูมิ “แน่นอนอยู่แล้ว เพื่อคุณหนูแล้วข้าอ่านตำราวางกลยุทธ์นับไม่ถ้วน เพื่อช่วยคุณหนูหาทางอยู่ต่อไปได้”
“งั้นข้าต้องทำอย่างไรเฟิงหรูชิงถึงกอดข้า”
“เรื่องนี้ง่ายมาก ในตำราบอกว่า ท่านต้องแสร้งล้ม นางต้องเอามารับท่านไว้ จากนั้นท่านก็เกาะไว้เสีย ตำราเขียนเช่นนี้ไม่ผิดแน่”
ดวงตาถังอิ่นทอประกาย
วิธีนี้ดี!
ไม่ว่าอย่างไรนางต้องเข้าจวนองค์หญิงให้ได้! ต่อให้นางใช้สติปัญญาทั่วชีวิตจนหมดก็ตามที!
ถังอิ่นกำลังเพ้อเห็นภาพเฟิงหรูชิงใช้เกี้ยวแปดคนหามรับนางเข้าจวน นางอดไม่ไหวหัวเราะออกมา มุมปากหยักยิ้มเป็นรอยยิ้มร้าย
…
ในเรือนหลัง เฟิงหรูชิงเห็นเสี่ยวหลัวลี่ไม่มารบกวนนางอีก นางค่อยคลายใจ รู้สึกปวดหัวน้อยจึงนวดจุดไท่หยาง[1]
“ต้องรีบหาทางสร้างค่ายกลแล้ว”
เจ้าเด็กนี่ไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น นางก็ไม่อาจปฏิบัติต่อผู้อื่นรุนแรงเกินไป แต่อย่างไรโลกใบนี้ก็อันตรายนัก จำเป็นต้องกันคนเอาไว้บ้าง
…………………………..
