น่าเสียดายที่ยาพวกนั้นจะหลอกอย่างไรก็ไม่ได้มา
“อวี้เอ๋อร์ เจ้าเปรียบเทียบเยียนเอ๋อร์กับสุนัขอย่างนั้นหรือ” โทสะอัดแน่นอยู่ในดวงตาถังลั่ว เขากัดฟันเอ่ย
“ลูกก็แค่ยกตัวอย่างเท่านั้น ทุกวันเอาของกินเครื่องดื่มดีๆ มาดูแลน้าหรง อาศัยแค่เงินทองที่จ่ายไปก้อนโตหรือนางไม่ควรใช้ตัวเองมาจ่ายหนี้ แต่นางดันเป็นจิ้งจอกตาขาว[1] เอาแต่คะนึงหาสามีกับลูกในอดีต ไม่ให้ท่านใกล้ชิดเลยสักนิด! ข้าก็แค่สงสารท่านเท่านั้นเอง”
ถังอวี้มองหรงเยียน “หากเอาเอี๊ยมนี่ทิ้งไป บางทีนางอาจปล่อยวางลงได้ ยอมรับท่านอย่างวางใจ”
ถังลั่วที่เดิมทีโทสะสุมเต็มอก ได้ฟังคำอธิบายของถังอวี้ หัวใจก็พอรับได้ขึ้นมา แต่เขายังคงหน้าคล้ำอยู่เหมือนเดิม เอ่ยสั่งสอนเสียงเย็นหรงเยียน “ไม่ว่าอย่างไร เจ้าไม่อาจทำร้ายนาง”
“ท่านพ่อ ลูกเองก็จนปัญญา นางกำเอี๊ยมไว้ให้ตายก็ไม่ยอมปล่อย ข้าได้แต่ทำเช่นนี้ให้นางปล่อยมือ” ถังอวี้เชิดหน้าแน่งน้อยของนาง ท่าทางน่าสงสาร “แต่ท่านพ่อสั่งสอนได้ถูกต้องแล้ว ต่อไปลูกไม่กล้าทำร้ายน้าหรงเยียนอีก อย่างไรเสีย…ลูกก็ชอบนางจริงๆ”
ชอบทรัพย์สมบัติมากมายในถุงบรรจุของนาง…
“เอาล่ะ เจ้าไปได้แล้ว” ถังลั่วกวาดสายตาเย็นชามองลูกสาว “ต่อไปห้ามทำผิดเช่นนี้อีก”
ถังอวี้หลุบตาลง หางตาจับจ้องเอี๊ยมที่หรงเยียนกำแน่น สะกดความไม่พอใจไว้ เอ่ยเสียงเบา “เจ้าค่ะ ท่านพ่อ”
หลังจากถังอวี้จากไป เรือนไม้เข้าสู่ความสงบเงียบ
ถังลั่วก้มมองสตรีใบหน้าซี
