ที่นี่จนกระทั่งรู้ว่านางมัดใจพี่หนานเสียนได้อย่างไรถึงจะยอมหยุด!
“เจ้ามาหาข้าทำไม หลิวลี่ โยนพวกนางออกไป” เฟิงหรูชิงไม่หันหน้ากลับมา ทิ้งคำพูดก่อนเดินกลับจวนองค์หญิง
เสี่ยวหลัวลี่ตะลึงลนลาน
นางรีบพุ่งไปเบื้องหน้าเฟิงหรูชิง รั้งนางไว้
แต่รูปร่างสูงอี้หมี่อู่[1]ของนาง เทียบกับคนสูงอี้หมี่ชี[2]อย่างเฟิงหรูชิง เป็นการเปรียบเทียบที่ห่างชั้นกันอย่างมาก
ทั้งทิ่มแทงใจนางยิ่งนัก
“ข้าน่ามอง น่ามองจริงๆ เพียงแต่…เพียงแต่ข้าทำเพื่อหลบคนที่บ้าน ถึงแอบปลอมตัว ข้าทาดินบนใบหน้าเอง จริงๆ นะ! ข้าเช็ดออกก็ได้ ข้าน่ามองจริงๆ !”
เฟิงหรูชิงเลิกคิ้ว “ถอยไป”
“ไม่ เจ้าต้องรับข้าไว้ วันนี้ข้าจะอยู่ที่นี่!”
เฟิงหรูชิงคร้านใส่ใจนาง เบี่ยงกายเดินผ่านเสี่ยวหลัวลี่
เสี่ยวหลัวลี่กอดเฟิงหรูชิงไว้…กอดขานาง
เฟิงหรูชิงรู้สึกหนักขา ดึงอยู่หลายทีก็ไม่ขยับ
นางหน้าคล้ำง้ำงอ
“โฮกโฮก!”
เจ้าหมีปฐพีเพิ่งลงมาจากเขา มองเห็นเจ้าตัวจ้อยสกปรกเกาะขาเฟิงหรูชิงอยู่ ในชั่ววูบทำเอามันคำรามด้วยความโมโห พุ่งเข้าไปหาเฟิงหรูชิง
ขาของเจ้านายเป็นของพวกเขาพี่น้อง เจ้าตัวจ้อยนี่คืออะไรกัน กล้าแย่งขาเจ้านายกับพวกมัน!
เฟิงหรูชิงขมวดคิ้วแน่น ไม่รู้เจ้าตัวเล็กนี่เรี่ยวแรงเยอะอย่างกับหมาป่า สะบัดหลายทีก็สะบัดไม่หลุด นางก็ไม่สนใจแล้ว กำลังคิดจะผลักเสี่ยวหลัวลี่ออก แล้วเดินต่อ แต่เจ้าหมียักษ์วิ่งเข้ามาก่อน โถมกายมาทางเฟิงหรูชิง
หากเป็นเมื่อก่อนเฟิงห
