งเงินให้นางครึ่งหนึ่ง! คิดไปคิดมานางไม่เสียเปรียบสักหน่อยเสี่ยวเอ้อร์ยักหน้าค้อมเอว “องค์หญิงใจกว้างเช่นนี้ ผู้น้อยก็ไม่เกรงใจแล้ว ไม่เหมือนบางคน เมื่อครู่คิดจะกินดื่มเปล่าๆ ไม่จ่ายเงิน ความสามารถเช่นนี้ยังล่อลวงสตรี ไร้ยางอายนัก”หลิ่วอวี้เฉินที่กินดื่มเปล่าไม่จ่ายเงิน “…”“ชิงหลิง หลิวลี่ พวกเราไป” เฟิงหรูชิงไม่มองหลิ่วอวี้เฉินและถานซวงซวงอีกสองคนนั้นไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับนางอีกแล้ว กระมั่งไม่มีทางดึงดูดความสนใจนางได้หลิ่วอวี้เฉินมองทิศทางที่เฟิงหรูชิงอย่างตะลึง หัวใจเขาเกิดความสับสน บางทีนับตั้งแต่วันแรกที่ได้รู้จักเฟิงหรูชิง เขาไม่เคยคิดฝันเลยว่านางจะเปลี่ยนไปเพียบพร้อมเช่นนี้สีหน้าถานซวงซวงตึงเครียด นางกำหมัดแน่น กระทั่งหายใจยังรู้สึกเจ็บปวด นางคิดมาตลอดว่าฐานะของหอแห่งแรกไม่ธรรมดา มิกริ่งเกรงต่ออำนาจ ไม่คิดเลยว่าหอแห่งแรกนี้…ก็ไม่เท่าไรนัก เพราะเฟิงหรูชิงเป็นองค์หญิง ถึงได้ปฏิบัติต่อนางต่างออกไปหากว่า…หากว่านางเป็นลูกสาวของเฟิงเทียนอวี้เช่นกัน…หอแห่งแรกนี้จะกล้าปฏิบัติต่อนางเช่นนี้หรือทุกอย่างเป็นเพราะชาติกำเนิด ไม่ยุติธรรม สุดท้ายนางก็ยังถูกกดเอาไว้!…“ผู้หญิงที่จวงหลวนเคยพูดถึงก็คือองค์หญิงแคว้นหลิวอวิ๋น ชื่อว่าเฟิงหรูชิงอะไรนั่น”บนถนนสายหนึ่งในแคว้นหลิวอวิ๋นเสี่ยวหลัวลี่ผมเผ้ายุ่งเหยิงรูปร่างเล็กกำลังสาดส่องสายตาไปทั่ว นางเม้มปากแน่น ดวงตากลมโตราวกับอัญมณีแฝงไปด้วยโทสะไม่
