ตอนที่ 217 ความตกใจของหลิ่วอวี้เฉิน (3)
“งั้นข้าขอถามเจ้าสักเรื่อง เจ้าเคยเห็นข้าตะโกนเรียกเจ้าก่อนหรือไม่ มีครั้งไหนบ้างที่ไม่ใช่พวกเจ้าทำตัวราวกับสุนัขคลุ้มคลั่ง แว้งกัดข้าไม่ปล่อยกัน” รอยยิ้มในดวงตานางหายไป ประกายเย็นเยือกเข้ามาแทนที่
“ในหนังสือประกาศข้าเขียนอย่างชัดเจนแล้ว เป็นเพราะเฟิงหรูซวงสรรเสริญเยินยอเจ้าต่อหน้าข้า ทำให้ข้าเกิดความรู้สึกดีๆ ให้กับเจ้า ต่อมาข้าพบว่าเจ้าไม่ใช่คนดีของข้า กระทั่งเจ้ามีหญิงในดวงใจแล้ว ทำไมข้าต้องจับเจ้าไว้ไม่ปล่อยอีก ล้วนเป็นพวกเจ้าที่จับข้าไม่ปล่อย! ราวีไม่เลิกรา! ข้าเฟิงหรูชิงหาใช่คนใจดีมีเมตตาอะไร คนมาเหยียบถึงหัวข้า ไฉนข้าจำต้องทนด้วยเล่า”
หลิ่วอวี้เฉินตัวแข็งทื่อ
เหมือนว่า…จะเป็นเช่นนี้จริงๆ
นับตั้งแต่เฟิงหรูชิงฟื้นขึ้นมาครั้งนั้น เมื่อเจอกันข้างนอก นางไม่เคยเห็นเขาอยู่ในสายตาเลย ทั้งไม่เคยเรียกรั้งเขาไว้ด้วย
เขาหลงคิดว่าเฟิงหรูชิงจงใจแกล้งปล่อยเพื่อจับ จนกระทั่งภายหลัง…สายตาที่นางมองกั๋วซือ กับสายตาที่มองเขาต่างออกไปโดยสิ้นเชิง
ความจริงในเสี้ยวขณะนั้น หลิ่วอวี้เฉินก็เข้าใจแล้ว เฟิงหรูชิงไม่ได้ชอบเขาจริงๆ !
ทุกครั้งที่ขัดแย้ง ล้วนเป็นเพราะเขาเรียกรั้งนางไว้ก่อน ถึงได้เกิดเรื่องในภายหลัง
กระทั่งเรื่องที่ร้านขายยาวิเศษคราวก่อน หลังท่านแม่กลับไปก็เล่าเรื่องนี้ให้เขาฟังตั้งแต่ต้นจนจบ ครั้งนั้นท่านแม่เป็นฝ่ายเห็นเฟิงหรูชิงก่อนถึงได้อดไม่ไหวเอ่ย
