นที่ได้รับการดูแลเยี่ยงนี้คนอื่นๆ นั้นไม่มีทางเด็ดขาด”
สีหน้าเฟิงหรูชิงค่อยดีขึ้นมา “อืม ข้าเฟิงหรูชิงหาใช่คนที่จ่ายเงินไม่ได้ อะไรที่ควรรับก็รับ ไม่ต้องผิดกฎเพราะข้า”
อย่างไรเสีย รับเงินไว้ ครึ่งหนึ่งก็เข้ากระเป๋านางอยู่ดี
อ้อ จริงสิ จิ่วหมิงรับปากแล้ว ต่อไปไม่ว่าจะเป็นการค้าของหอแห่งแรกหรือว่าโรงค้าสัตว์วิเศษล้วนแบ่งเงินให้นางครึ่งหนึ่ง! คิดไปคิดมานางไม่เสียเปรียบสักหน่อย
เสี่ยวเอ้อร์ยักหน้าค้อมเอว “องค์หญิงใจกว้างเช่นนี้ ผู้น้อยก็ไม่เกรงใจแล้ว ไม่เหมือนบางคน เมื่อครู่คิดจะกินดื่มเปล่าๆ ไม่จ่ายเงิน ความสามารถเช่นนี้ยังล่อลวงสตรี ไร้ยางอายนัก”
หลิ่วอวี้เฉินที่กินดื่มเปล่าไม่จ่ายเงิน “…”
“ชิงหลิง หลิวลี่ พวกเราไป” เฟิงหรูชิงไม่มองหลิ่วอวี้เฉินและถานซวงซวงอีก
สองคนนั้นไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับนางอีกแล้ว กระมั่งไม่มีทางดึงดูดความสนใจนางได้
หลิ่วอวี้เฉินมองทิศทางที่เฟิงหรูชิงอย่างตะลึง หัวใจเขาเกิดความสับสน บางทีนับตั้งแต่วันแรกที่ได้รู้จักเฟิงหรูชิง เขาไม่เคยคิดฝันเลยว่านางจะเปลี่ยนไปเพียบพร้อมเช่นนี้
สีหน้าถานซวงซวงตึงเครียด นางกำหมัดแน่น กระทั่งหายใจยังรู้สึกเจ็บปวด นางคิดมาตลอดว่าฐานะของหอแห่งแรกไม่ธรรมดา มิกริ่งเกรงต่ออำนาจ ไม่คิดเลยว่าหอแห่งแรกนี้…ก็ไม่เท่าไรนัก เพราะเฟิงหรูชิงเป็นองค์หญิง ถึงได้ปฏิบัติต่อนางต่างออกไป
หากว่า…หากว่านางเป็นลูกสาวของเฟิงเทียนอวี้เช่นกัน…หอแห่งแรกน
