รือไร”
เสี่ยวเอ้อร์เอ่ยเย็นชา “หากเป็นคนอื่นข้ายังพอเชื่อได้ แต่เมื่อครู่คุณชายหลิ่วคิดกินดื่มเปล่าๆ ไม่จ่ายเงิน หากท่านกินหมดแล้วหนีไปจะทำอย่างไร อีกทั้งข้าก็สู้ท่านไม่ได้ ได้แต่ขอให้ท่านช่วยจ่ายเงินก่อนเท่านั้น”
หลิ่วอวี้เฉินตัวสั่นเทิ้มรุนแรงขึ้น
เขากำลังโดนดูถูกอย่างร้ายกาจ
แต่ครั้นเห็นสายตาดูแคลนของเสี่ยวเอ้อร์ รวมถึงสายตาที่กวาดมองมาของคนที่มุงดูอยู่ เขาสะกดเพลิงโทสะลง กัดฟันเอ่ยว่า “ได้ ข้าจะจ่ายเงินก่อน!”
วันหน้ายังต้องมีโอกาสคิดบัญชีกับหอแห่งแรก!
เวลานี้ทนให้อีกฝ่ายจองหองไปก่อน!
หลิ่วอวี้เฉินโยนตั๋วเงินสามใบใส่หน้าเสี่ยวเอ้อร์ด้วยอารมณ์คุกรุ่น “เอาไป อย่าทำให้คนเข้าใจผิดว่าคนอย่างข้าหลิ่วอวี้เฉินกินดื่มเปล่าๆ !”
เสี่ยวเอ้อร์ยิ้มแย้มขึ้นทันที สีหน้าเบิกบานรับตั๋วเงินสามใบนั่นไป
จำนวนเงินในแต่ละใบมีมูลค่าหนึ่งแสนตำลึง
“ดูท่าผู้น้อยจะเข้าใจคุณชายหลิ่วผิดไปแล้ว คุณชายหลิ่วใจกว้างเยี่ยงนี้ เพื่อพิสูจน์ว่าท่านหาใช่คนกินดื่มเปล่าๆ มอบเงินค่าดูแลเล็กๆ น้อยๆ ให้หอแห่งแรกของเราจำนวนมากเช่นนี้ เช่นนั้นผู้น้อยได้แต่รับไว้แทนคุณชายหอแห่งแรกของเราแล้ว คุณชายหลิ่วมีรักแท้ต่อแม่นางถาน เพื่อนางแล้วไม่เสียดายเงินทองเอาเสียเลย”
ตอนแรกไม่มีใครสังเกตความขัดแย้งด้านนี้ ย่อมไม่รู้ราคาที่หอแห่งแรกเสนอ
ด้วยเหตุนี้ หลังจากเสี่ยวเอ้อร์เอ่ยจบ หลิ่วอวี้เฉินแทบกระอักเลือดสดๆ ออกมาคำหนึ่ง
ทั้งๆ ที่เจ้าส
