องซวงเอ๋อร์มาล้อเล่นอีกแล้ว!หน้าประตูหอแห่งแรกพลันเกิดความชุลมุนหลิ่วอวี้เฉินขมวดคิ้วอย่างไม่รู้ตัว มองไปทางหน้าประตู…ชั่วขณะนั้นนัยน์ตาของเขาหรี่เล็กลง แววตาตื่นตะลึงรวมถึงความมึนงงฉายวาบออกมาจากภายในหน้าประตูมีสตรีอายุเยาว์นางหนึ่งจะว่าอย่างไรดีเล่า สตรีนางนี้ออกจะอวบเล็กน้อย แต่ก็สามารถใช้คำว่ารูปร่างสมบูรณ์พูนสุขมาอธิบายได้ ทว่านางดวงตาสุดสกาวฟันเรียวขาวสวย ผิวพรรณนวลเนียนประดุจหยก หน้าตาชวนให้เพ้อฝันจุดด้อยประการเดียวนั่นก็คือ…รูปร่างอวบอ้วนไปบ้างอืม ก็แค่นี้เท่านั้นเอง….ถึงแม้คนอ้วนตัวยักษ์อย่างเฟิงหรูชิงหาได้ยากยิ่ง หากรูปร่างของแม่นางผู้นี้อรชรอีกสักหน่อย ก้อนเนื้อบนใบหน้าคงจะน้อยลงไปอีก ย่อมเป็นโฉมงามสะคราญล่มบ้านล่มเมืองอย่างแน่นอนไม่รู้ทำไม หลิ่วอวี้เฉินรู้สึกว่านางคุ้นหน้าคุ้นตาเหลือเกิน คล้ายกับเคยพบที่ไหนมาก่อน แต่กลับคิดไม่ออก…“อวี้เฉิน!” ถานซวงซวงเห็นแววตาประหลาดใจของหลิ่วอวี้เฉิน ความรู้สึกในใจเริ่มลนลาน รีบคว้าแขนเสื้อเขาไว้ตอนนี้นางสูญเสียตระกูลหลิวที่เป็นที่พักพิงไปแล้ว หลิ่วอวี้เฉินเป็นที่พึ่งพักพิงเดียวของนาง นางไม่มีวันยอมให้นางจิ้งจอกตัวไหนล่อลวงเขาไปแน่!แม้ว่าแม่นางผู้นี้มิได้ผอมเท่านาง แต่ว่า…เครื่องหน้าของอีกฝ่ายกลับงดงามไร้ที่ติ ถึงกับทำให้นางรู้สึกด้อยกว่า ซ้ำรูปร่างอวบอั้นนี้ยังทำให้หลิ่วอวี้เฉินตะลึงงันได้ หากอีกฝ่ายผอมเพรียวลงเล่าสายตาของหลิ่วอวี้เฉิ
