ดาบที่เคยดำมืดดูเหมือนจะสว่างขึ้นหลายส่วน แม้แต่ลายมังกรบนดาบยังเปลี่ยนไปเหมือนมีชีวิตมากยิ่งขึ้น
เฟิงหรูชิงขยี้ตาเกรงว่านางจะคิดไปเอง
แต่ทว่า…
ดาบตรงหน้านางไม่ได้ดำมืดเช่นก่อนจริง มันกลับมีแสงสีเขียวจางๆ
เมื่อเห็นการเปลี่ยนแปลงของดาบใจเฟิงหรูชิงก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง นางออกแรงดึงปลอกดาบออกแต่ปลอกดาบก็ยังคงหนักจนนางไม่สามารถดึงมันออกมาได้
“ดูเหมือนข้าจะคิดมากไป” สีหน้าเฟิงหรูชิงถมึงทึงลง “ดาบเล่มนี้คงจะเป็นอาหารของฝูเฉินแน่ วิธีจะใช้มันก็ไม่มี”
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ดาบเล่มนี้หนักมาก นางถือไว้ยิ่งไม่สะดวกขึ้นไปอีก!
ถ้าหาก…หาที่ซ่อนมันได้ก็คงดี อย่างไรเสียดาบเล่มนี้ก็ไม่มีวิธีใช้ จะให้หายไม่ได้ ทันทีที่นางคิดเสร็จ จู่ๆ ก็มีแสงส่องมาจากดาบแล้วดาบที่นางถืออยู่ในมือก็หายวับไปกับตา…
เฟิงหรูชิงตกตะลึง
ดาบล่ะ?
ไม่ต้องรอให้นางไปไล่ถามกับฝูเฉิน แรงดึงดูดหนึ่งก็ดูดร่างทั้งร่างของนางไป นางรู้ว่านี่คือฝูเฉินกำลังเรียกนางฉะนั้นจึงมิได้ขัดขืน ปล่อยให้แรงนั้นดึงนางเข้าไปในช่องว่าง
ทันทีที่เข้าไปในช่องว่างเฟิงหรูชิงก็เห็นดาบเล่มยาวนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น สีหน้านางถมึงทึงลงหลายส่วน หิ้วฝูเฉินที่อยู่ข้างๆ ขึ้นมาเอ่ยถาม “ฝูเฉิน ของที่เจ้าให้ไปแล้วยังจะมีเหตุผลอันใดมาเอาคืนด้วยหรือ? หือ?”
ฝูเฉินมองบนใส่เฟิงหรูชิง “ช่องว่างนี้เมื่อก่อนสามารถนำเอาของจากข้างนอกเข้ามาได้ มิเช่นนั้นข้ากับชิงหานคงไม่สามารถเอาพรรคเภส
