ูกปลดออกจากการเป็นขุนนาง” ถานซวงซวงยิ้มข่มขื่นเอ่ย “หรือข้าควรจะรู้ตัวเองแต่แรก นางเป็นถึงองค์หญิงต่อให้นางจะทำเรื่องเลวร้ายมากมายเพียงใดก็มีฝ่าบาทคอยหนุนหลัง”
หลิ่วอวี้เฉินชะงัก เขาไม่เคยคิดเลยว่าถานซวงซวงจะเอ่ยถ้อยคำเช่นนี้ออกมา
จริงอยู่ที่เขาเป็นคนทำให้ซวงเอ๋อร์ต้องเหนื่อย หากไม่ใช่เขาก่อเรื่องให้นาง นางคงไม่ต้องรับความทุกข์ทนมากมายเพียงนี้ แล้วยังทำให้ถานไท่ฟู่ถูกปลดจากตำแหน่งขุนนาง
ทั้งหมดล้วนเป็นความผิดของเขา!
ในใจหลิ่วอวี้เฉินเกิดความรู้สึกผิด เขากำหมัดแน่นไม่ส่งเสียงใดๆ
“อย่างไรเสียท่านพ่อของข้าก็ถูกปลดแล้ว เสนาบดีหลิ่วต้องไม่ยอมให้ข้าและท่านไปมาหาสู่ กันแน่…” ถานซวงซวงหลับตาลงรอยยิ้มแห่งความอ้างว้าง
“ช่างเถอะ ช่างเถอะ เรื่องทั้งหมดเป็นเพราะข้าหาเรื่องเอง ข้ายอมรับ”
“ซวงเอ๋อร์ ข้ามิให้เจ้าพูดจาไร้สาระ!” หลิ่วอวี้เฉินนัยน์ตาแดงก่ำ พยายามกุมมือนางเอาไว้
“เจ้าทำเพื่อข้ามากมายเช่นนี้ ชาตินี้มิมีผู้ใดรักข้ามากกว่าเจ้า ข้าจะต้องสู่ขอเจ้ามาเป็นภรรยาแน่”
หากเปลี่ยนเป็นหญิงอื่นเขาเลือกแน่ แต่ไม่เลือกนาง นางจะต้องโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ แต่ซวงเอ๋อร์พิจารณาเพื่อเขา ทำเพื่อเขายอมเสียสละตัวเอง
หญิงสาวยอดเยี่ยมสมบูรณ์แบบเช่นนี้เขามีสิทธิ์อะไรทำให้นางผิดหวัง?
ไม่ว่าใครจะห้ามอย่างไรนางก็ต้องเป็นภรรยาของเขา!
ถานซวงซวงหันหน้าไปไม่มองหลิ่วอวี้เฉิน
“ข้าได้ยินมา หลายวันนี้เสนาบดีหลิ่วไม่ยอมให้ท่านออก
