าป่าสีขาวร้องโอดครวญขึ้นอีก ท่าทางของมันน่าสงสารยิ่งกว่าเดิม น้ำตาจะไหลลงมาอยู่รอมร่อ
“เจ้ากินเทียนหลิงกั่วของข้าไปตั้งมาก แล้วยังจะคิดอู้ไม่ทำงานอีก?” เฟิงหรูชิงเห็นท่าทีไม่ยินยอมของหมาป่าสีขาวหน้านางก็ถมึงทึง “เจ้ายังอยากจะล้างแค้นที่ถูกย่ำยีอยู่หรือไม่”
ถูกย่ำยี? นายท่านคงจะหมายถึง…แย่งกระมัง?
แม้ตาแก่ชั่วนั่นจะทำไม่สำเร็จ แต่เขาก็มีความคิดที่จะแย่งชิงเทียนหลิงกั่วไปจากมัน นั่นก็เป็นความผิดของเขาแล้ว!
ดังนั้นในสายตาเฟิงหรูชิง หมาป่าสีขาวพยักหน้ารับน้อยๆ
อยาก มันอยากแก้แค้นมาก!
“ในเมื่อเจ้าอยากแก้แค้นเช่นนั้นก็พาพวกเขาไปฝึก เจ้าเคยไปป่าสัตว์วิเศษมาก่อนค่อนข้างจะชำนาญพื้นที่ ห้ามให้พวกนางเข้าไปเขตสัตว์วิเศษระดับสี่เด็ดขาด!” เฟิงหรูชิงหรี่ตาลงสองข้าง
“แล้วก็ หากเจ้าเจอสัตว์วิเศษระดับสาม…อือ เจ้าเข้าใจนะ ข้าขาดคนทำงาน กวดต้อนพวกมันมาให้หมด อย่าให้ถังจือตีสัตว์วิเศษระดับสามเหล่านั้นตายล่ะ”
หมาป่าสีขาวดีใจ นายท่านไม่ได้จะทิ้งมันแล้ว แค่ต้องการให้มันทำงาน?
“จริงสิ เจ้าต้องกลับมาทุกห้าวัน ข้าจะให้ยาวิเศษกับเจ้า เจ้าทำหน้าที่นำยาวิเศษไปให้พวกนางแล้วก็ช่วยพวกนางดูเอาไว้ให้ดี ป่าสัตว์วิเศษอันตรายเช่นนั้นหากไม่มียาวิเศษข้าก็ไม่วางใจ…”
เฟิงหรูชิงเอ่ยต่อ
แววตาหมาป่าสีขาวทอประกาย มันกลืนน้ำลายลงคออย่างไม่รู้ตัว
“ยาวิเศษเหล่านั้นเจ้าก็กินได้ ทุกวันห้ามเจ้ากินเกินสามอัน” เฟิงหรูชิงมองเตือนหมาป่า
