อย่างว่าง่าย
ไม่รู้ว่าบังเอิญหรือไม่ ในตอนที่เฟิงหรูซวงผ่านป่าไผ่ทิศใต้ก็พบกับหนานเสียนที่เดินออกมาจากป่าไผ่พอดี
ชายใต้แสงอาทิตย์ตกยังคงเยือกเย็นและสูงส่ง น่านับถือเช่นเดิม
บนมือของชายหนุ่มมีงูเขียวตัวยาวพันอยู่ กำลังร้องห่มร้องไห้บอกอะไรบางอย่าง
ฝีเท้าเฟิงหรูซวงหยุดลง แววตามองใบหน้ารูปงามสมบูรณ์พร้อมของชายหนุ่มนิ่งค้าง
ราวกับสัมผัสได้ถึงสายตาของนาง หนานเสียนหันหน้ามา สายตาไร้อารมณ์ตกอยู่ที่ใบหน้านิ่งค้างของเฟิงหรูซวง
“องค์หญิงรองยังไม่รีบไปอีก?” นายทหารเอ่ยเร่งด้วยความใจร้อน
เฟิงหรูซวงจึงจะได้สติกลับมา นางมองหนานเสียนอีกครั้งแล้วหันหน้าเดินต่อไป
ดวงตาของนางไม่ได้อยู่ที่หนานเสียนแต่ใจของนางมีความเพียรพยายามเพิ่มมากขึ้น
กั๋วซือ ข้าจะต้องกลับมาแต่งงานกับท่าน ไม่มีวันยอมเสียท่านไป!
…
“ฮือ ฮือ นายท่าน ข้าจะไม่หนีออกจากบ้านอีกแล้ว ท่านอย่าโยนข้าออกไปเลย ข้ารู้แล้วว่าผิด…”
นอกป่าไผ่ทิศใต้ ชิงจู๋ร้องไห้น่าสงสาร น้ำมูกน้ำตานองหน้า ร่างของมันเกี่ยวพันอยู่บนตัวหนานเสียนด้วยกลัวว่าเขาจะโยนมันทิ้ง
หนานเสียนขมวดคิ้วน้อยๆ สีหน้านิ่งเรียบ “นางเป็นใคร? ข้ารู้จักหรือ?”
ชิงจู๋งงงันก่อนจะมองตามสายตาหนานเสียนไป พบกับเงาร่างคุ้นเคยเล็กน้อยที่ด้านหน้า
มันเอียงคอคิดอยู่นานกว่าจะคิดตัวตนของหญิงสาวออก
“อ้อ หญิงผู้นั้น…ไม่ใช่ที่เมื่อก่อนแอบเข้ามาในป่าไผ่แล้วยังฉวยโอกาสนอนบนเตียงท่าน หญิงที่ต้องการล่อลวงท่าน
