้ว
แววตาหนานเสียนเปร่งประกายแสงบางอย่าง แสงนั่นหายไปอย่างรวดเร็วจนไม่อาจจับได้
ดวงตาของเขามองตามเฟิงหรูซวงไป นัยน์ตาเย็นชาแฝงด้วยอารมณ์บางอย่างไม่ชัดเจน
ฆ่านางแล้วชิงเอ๋อร์จะ…ดีใจ?
ชั่วขณะนั้นหนานเสียนก็คิดถึงคำพูดที่เฟิงหรูชิงพูดกับเขาก่อนหน้านี้ สีหน้าของเขาเคร่งขรึมลงทันที
“นางเคยบอกว่าไม่ต้องการให้ข้าแก้แค้นให้นาง นางต้องการใช้พละกำลังของตัวเอง” ริมฝีปากของหนานเสียนมีรอยยิ้มบางๆ
“หากข้าสั่งสอนนิดหน่อยคงจะ…ไม่นับว่าแก้แค้น?”
เฟิงหรูซวงที่อยู่ไม่ไกลออกไปนัก อาจเป็นเพราะทำใจไม่ได้จึงอดไม่ได้ที่จะหันไปมองหนานเสียนอีกเวลานั้นหนานเสียนกำลังจ้องมองมาที่นาง ในแววตานิ่งเรียบไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ วินาทีที่สายตาของทั้งสองประสานกัน ใจนางเต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ แก้มแดงก่ำแฝงด้วยความเขินอาย
ดูเหมือนว่าที่ท่านแม่พูดไว้จะไม่ผิด กั๋วซือชอบนางจริงๆ ไม่เช่นนั้นวันนี้คงจะไม่ตั้งใจออกมาส่งนาง และยิ่งไม่มีทางใช้สายตาอาลัยอาวรณ์ส่งนางจากไปเช่นนั้น
ในตอนที่ใจเฟิงหรูซวงกำลังเต็มไปด้วยความสุขนี้เอง จู่ๆ ต้นไม้ด้านข้างก็ล้มลงมาไม่ทันได้ตั้งตัว โครม ต้นไม้ล้มทับร่างเฟิงหรูซวงทำให้นางต้องล้มลงไปนอนแผ่อยู่ที่พื้น
เจ็บจนสีหน้านางซีดขาว เหงื่อไหลออกมาไม่หยุด
แต่ในตอนที่นางคิดจะตะเกียกตะกายออกมาก็มีก้อนหินจากฟ้าหล่นลงมาใส่อกนางอย่างแรง แรงกดทับทำให้นางกระอักเลือด
นายทหารด้านหลังต่างพากันตื่นตะลึง จ้องมองเฟิงหรูชิง
