ือเฟิงหรูซวงแรงขึ้น น้ำเสียงจริงจัง “ฐานะของกั๋วซือ…ถึงวันนี้ข้าก็ยังไม่แน่ชัด แต่ข้ารู้ว่าพลังของเขาแข็งแกร่ง”
หากไม่ใช่เพราะกั๋วซือมีพลังแข็งแกร่งฝ่าบาทคงไม่เกรงใจเขาเช่นนั้น
“แต่เขาผิดใจกับผู้แข็งแกร่งด้านนอกจึงจำต้องลี้ภัยหลบอยู่ในวังหลวงของเรา ท่านผู้นั้นก็เคยพูดไว้ ในทวีปชางเยว่นี้ ตระกูลที่มีอิทธิพลใดก็ห้ามมิให้ลงมือกับบรรดาผู้คนทางโลก โดยเฉพาะห้ามมิให้ยุ่งเกี่ยวกับแคว้นต่างๆ เขาหลบอยู่ในวังหลวงย่อมไม่มีผู้ใดกล้ามาหาเขา”
เหตุใดกั๋วซือจึงมาที่แคว้นหลิวอวิ๋น หลิวหรงเองก็ไม่รู้ชัด แต่ถ้าไม่ใช่เพราะเขาผิดใจกับผู้ที่แข็งแกร่งเหตุใดเขาต้องมาหลบอยู่ในวังด้วย? แล้วยังห้ามไม่ให้ใครเข้าไปในป่าไผ่ทิศใต้อีก?
นอกจากนี้แล้วนางคิดเหตุผลอื่นไม่ออก…
“จริงหรือ?” แววตาเฟิงหรูซวงแฝงด้วยความสงสัย
แต่เพราะคนตรงหน้าคือแม่ของนาง แม่ที่รักนาง ดังนั้น นางจึงยอมเชื่อคำพูดของนางทุกประการ!
“ย่อมเป็นเรื่องจริง หากไม่ใช่กั๋วซือพูดจากปากตัวเองข้าจะรู้ได้อย่างไร? เพราะฉะนั้น กั๋วซือย่อมไม่มีทางลงมือกับเฟิงหรูชิง เขากังวลว่าเฟิงเทียนอวี้จะมาคิดบัญชีกับเขา เป็นเช่นนี้แล้วไม่ใช่ว่าเขาจะต้องเสียที่ลี้ภัยเช่นแคว้นหลิวอวิ๋นไปหรือ? หากเขาแข็งข้อจะลงมือกับเฟิงเทียนอวี้ ศัตรูของเขาก็จะต้องรู้ที่อยู่ของเขา…”
สีหน้าสงสัยของเฟิงหรูซวงเบาบางลง นางยังคงเม้มปากดังเดิม “แต่ก่อนหน้านี้กั๋วซือปล่อยงูกัดข้า แล้วยังโยนข้าออกจา
