ไปช้าๆ แตะตรงแก้มที่มีรอยแดงของชายหนุ่มเบาๆ น้ำเสียงปนความเจ็บปวดและรู้สึกผิด “กั๋วซือ ข้ายังทำอะไรอีกหรือไม่”
หนานเสียนกวาดสายตานิ่งเรียบมองนาง “เจ้ากอดข้า”
“อือ มีอีกหรือไม่?”
“จูบข้า…”
“หลังจากนั้น?”
“ตบข้า”
“…”
เป็นครั้งแรกที่เฟิงหรูชิงรู้สึกว่าที่แท้แล้วตัวเองเป็นสัตว์เดรัจฉาน!
อ้อ ไม่สิ สัตว์เดรัจฉานดูจะดีกว่านางนิดหน่อย นางยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉานเสียอีก!
ใช้โอกาสช่วงที่เมาเสียมารยาทกับกั๋วซือ กั๋วซือไม่ได้คิดบัญชีกับนางนางยังไปตบเขาอีก!
เฟิงหรูชิงร้องไห้โดยไร้น้ำตาไปชั่วขณะ ในใจรู้สึกผิด เสียใจ ความรู้สึกนับไม่ถ้วนผสมปนเปเข้าด้วยกัน ทำให้สีหน้าของนางเปลี่ยนไป
ดีๆ อยู่แท้ๆ เหตุใดนางต้องดื่มเหล้าไปจนหมดแก้วด้วย? เหตุใดกัน!
“เจ้ายังพูดอีกว่า…” นัยน์ตาหนานเสียนมีประกายแสงที่ไม่อาจสังเกตเห็น “วันหน้าข้าต้องเป็นของเจ้าแต่เพียงผู้เดียว มิเช่นนั้น เจ้าจะฟันข้าให้ขาดเป็นสองท่อน”
เฟิงหรูชิงมองสายตาหนานเสียน ก็ได้เห็น…สิ่งที่เขาหมายถึง
วินาทีนั้นราวกับท้องฟ้าร้องคำราม ร่างของเฟิงหรูชิงแข็งทื่อ ดวงตานิ่งค้างไม่มีการตอบสนองใดๆ
นางไม่เคยคิดเลยว่า หลังจากตัวเองเมาแล้วจะสามารถเอ่ยถ้อยคำเช่นนี้กับกั๋วซือได้
ยังดีที่กั๋วซือไม่ได้ฟันนางขาดเป็นสองท่อนเพราะความโกรธ
เหล้า เป็นสิ่งทำร้ายมนุษย์จริงๆ ตอนนี้นางเข้าใจอย่างลึกซึ้งแล้ว
เพราะฉะนั้น…หลังจากที่ได้รู้ว่าหลังตัวเองเมาแล้วได้พูดอะไรกับกั๋วซือ เ
