นักกว่าเก่า หรือว่า…นางจะบังคับขืนใจกั๋วซือจริงๆ ตอนนี้กั๋วซือกำลังคิดว่าจะลงโทษนางอย่างไร? ถึงตอนนั้นหากนางหนี…ไม่รู้ว่าจะหนีพ้นกั๋วซือหรือไม่…
ดวงตาหนานเสียนเพ่งมองไปยังหญิงสาวบนเตียง “เจ้าอยากจะเกิดอะไรขึ้นกับข้า?”
“แน่นอนว่าต้อง…” คำพูดเฟิงหรูชิงกำลังจะออกจากปากก็ต้องถูกกลืนกลับลงไป “ความหมายของเจ้าก็ คือ พวกเราไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น?”
ภายใต้แววตาประหลาดใจของนาง หนานเสียนพยักหน้าเบาๆ
เฟิงหรูชิงถอนหายใจโล่งออก แต่แววตากับผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด
เพราะนางก้มหน้าอยู่หนานเสียนจึงรู้แค่ว่านางถอนหายใจ แต่ไม่เห็นความผิดหวังที่แฝงลึกอยู่ในดวงตา
แววตาเขาแข็งขึ้น มุมปากยกยิ้มบาง
“พวกเราไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริง แต่เจ้ากลับลวนลามข้าไปแล้วรอบหนึ่ง องค์หญิง เมื่อครู่สัมผัสที่มือเจ้า…เป็นอย่างไร?”
“สัมผัสที่มือ สัมผัสที่มืออะไร?”
เฟิงหรูชิงมึนงงอีกครั้ง
จากนั้นนางก็มองตามสายตาของหนานเสียนไป…
ปึ้ง!
วินาทีนั้นในหัวเฟิงหรูชิงระเบิดเสียงดังราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ
ปกตินางลวนลามกั๋วซืออยากมาก็แค่เอ่ยเกี้ยวพาราสีคำสองคำ ไม่เคยกระทำการใดๆ เกินเลยมาก่อน ตอนนี้นางกลับกระทำการเช่นนี้ออกมาได้?
“สัมผัสมือเป็นเยี่ยงไร?”
หนานเสียนบีบเข้ามาหลายก้าวยิ้มบางเอ่ยถาม
เขาถามของเขาดูสบายๆ แท้ๆ สีหน้าแววตาก็เรียบนิ่งดังเดิม ราวกับว่า เขากำลังเอ่ยถามคำถามทั่วไป
เฟิงหรูชิงเงยหน้าขึ้นด้วยความมึนงง ไม่ได้ผ่านการนึกคิดก็พู
