ดออกไปเสียแล้ว
“ข้าดื่มจนเมาไม่มีความรู้สึกอะไรหรือว่าให้ข้าลองอีก?”
…
ตึ่ง!
ในตอนที่เฟิงหรูชิงพูดจบด้านนอกห้องไม้ก็มีเสียงดังขึ้น แรงจนห้องสั่นสะเทือน เฟิงหรูชิงหันไปมองด้วยความประหลาดใจ ก็ได้เห็นงูตัวมอมแมมกำลังเลื้อยเข้ามาจากนอกห้อง มันชูหัวขึ้นด้วยความยากลำบาก น้ำตาแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจคลออยู่ในตา น้ำเสียงติดสะอื้น
“นาย นายท่าน ข้ากลับมาแล้ว…”
เมื่อเห็นการปรากฏตัวของงูเขียว เฟิงหรูชิงก็ดีใจเป็นอย่างมาก นางรีบลุกขึ้นจากเตียงเอ่ยปากถาม “งูน้อย เจ้าไปไหนมาเหตุใดจึงมีสภาพเช่นนี้?”
ชิงจู๋ที่ท่าทางน่าสงสาร พอได้ยินเสียงที่คุ้นเคยนี้เข้า
มันค่อยๆ หันหน้าไป วินาทีที่เห็นว่าเป็นเฟิงหรูชิงความโกรธก็พุ่งทะยานขึ้นทันที
“ท่านยังกล้าถามข้าอีก ถ้าไม่ใช่ท่าน…”
จู่ๆ สายตาเย็นเฉียบแฝงความเย็นชาก็ถูกส่งมาจากตรงหน้า มันกลัวจนต้องกลืนคำพูดตัวเองกลับไปฉีกยิ้มแห้ง
“ไม่ ไม่มีอะไร เมื่อครู่ข้า…ไปชื่นชมธรรมชาติมา”
“ชื่นชมธรรมชาติ?” เฟิงหรูชิงหรี่ตาลง “เจ้าไปชื่นชมธรรมชาติเหตุใดจึงกลายเป็นสภาพอนาถเช่นนี้? พูดมา มีคนรังแกเจ้าใช่หรือไม่ข้าจะแก้แค้นให้เจ้า!”
………………
