ี่กำลังร้องไห้ด้วยความน้อยใจลอยขึ้นไปบนฟ้าแล้วหายลับตาไป
“เอ๊ะ? งูน้อยของข้าล่ะ มันยังไม่ได้ให้กำเนิดงูน้อยให้ข้าเลยนะ ทำไมไม่เห็นแล้ว”
สาวน้อยหยุดฝีเท้าลง แววตานางดูสับสนไม่รู้จะเดินไปทางไหน
ด้านหลังมีเสียงนิ่งเรียบสนิทดังขึ้น
“บ้านข้าไม่เลี้ยงงู เมื่อครู่เจ้าคงมองผิด”
เฟิงหรูชิงนิ่งไป นางหันกลับไปใช้แววตาสับสนมองชายที่อยู่ด้านหลัง
ภาพเบื้องหน้านางค่อนข้างมัวไม่สามารถมองเห็นใบหน้าชายตรงหน้าได้ชัด มองออกแค่เพียงชุดสีขาวยิ่งกว่าหิมะ สะอาดสะดุดตา
“เจ้าเมาแล้ว”
ชายหนุ่มเดินมาถึงข้างตัวเฟิงหรูชิง มือของเขาลูบศีรษะนางแผ่วเบา คิ้วขมวดน้อยๆ น้ำเสียงจนใจเขารู้ว่าเฟิงหรูชิงไม่ได้ดื่มเหล้าง่ายๆ ไม่ใช่แค่เพียงเหล้าแก้วเดียวแต่ยังอาการเมาแล้วบ้าอีกด้วย
เพียงแต่คิดไม่ถึงว่า…หลังจากนางเมาแล้วจะไปเกี้ยว…งูตัวหนึ่ง?
“ข้าจะพาเจ้ากลับไปพัก” หนานเสียนเอื้อมมือไปหวังจะอุ้มนางอีกครั้ง
แต่ครั้งนี้เฟิงหรูชิงไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิดไว้ สะบัดมือหนานเสียนออก ฟาดฝ่ามือลงบนหน้าหล่อเหลาของหนานเสียน
“ผู้ชาย ออกไป!” อย่าคิดจะอาศัยช่วงที่นางเมามาเอาเปรียบนาง!
หน้าหนานเสียนมืดดำลงทันที จับยึดมือเฟิงหรูชิงไว้แน่น บนหน้าของเขายังมีรอยนิ้วมือทั้งห้าอยู่
“ชิงเอ๋อร์ อย่าซน”
“ออกไป ข้าต้องไปหางูน้อยมาให้กำเนิดลูกงูน้อยให้ข้า” เอะ งูน้อยล่ะ ทำไมยังไม่กลับมา
“มันเป็นงูตัวผู้!”
“เจ้าหลอกข้า มันคือชิงน้อยแท้ๆ ชิงน้อยเป็นงูต
