ัวเมีย เจ้าออกไป ข้าจะไปหา…”
นางกำลังจะหันตัวออกไป ใครจะรู้เพียงไม่ทันระวังก็สะดุดเข้ากับก้อนหินข้างๆ ร่างทั้งร่างล้มลง ภายใต้ความชุลมุนนี้นางเอื้อมมือไปคว้า คว้าเอา…ตัวหนึ่ง
“ข้าเจองูน้อยแล้ว แต่งูน้อยตัวนี้…เหตุใดจึงราวกับว่ามันสั้นกว่าตัวนั้น?”
“เอะ งูน้อยเหตุใดจึงใหญ่ขึ้นแล้ว?”
…
หนานเสียนเอื้อมมือไปรับหญิงสาวที่เกือบจะล้มลงแล้ว
เพียงแต่…
มือของนางจับเอาสิ่งที่นางคิดว่าเป็น ‘งูน้อย’ ไว้มั่นไม่ยอมปล่อย ทำให้สีหน้าหนานเสียนมืดดำลงทันที
“งูน้อย ครั้งนี้ข้าจับเจ้าได้แล้วเจ้าก็ห้ามหนี วันหน้าเจ้าเป็นของข้าแล้ว ชาตินี้ก็ต้องเป็นของข้า ต้องกำเนิดลูกงูให้ข้าคอกหนึ่ง! ถ้าเจ้ากล้าแอบหนีละก็ข้าจะฟันเจ้าเป็นสองท่อน!”
ดูเหมือนเพื่อเป็นการแสดงความเอาจริงของนาง นางยังออกแรงบีบไปอีกสองครั้ง
สีหน้าเรียบนิ่งเย็นชาของหนานเสียนในที่สุดก็ไม่สามารถรักษาเอาไว้ได้ ลมหายใจเย็นเฉียบ
“ชิงเอ๋อร์ ปล่อยมือ”
“ไม่ปล่อย!” หากปล่อยมือมันจะต้องแอบหนีไป!
“เชื่อฟัง ปล่อยมือ มันหนีไม่ได้ เจ้าปล่อยมือเสียดีๆ”
หนานเสียนขมวดคิ้ว ในน้ำเสียงแฝงความจนปัญญาอยู่หลายส่วนอย่างมิอาจควบคุม
……………………………..
[1]จิน1 จิน = 0.5 กิโลกรัม
[1]จิน1 จิน = 0.5 กิโลกรัม
[1]จิน1 จิน = 0.5 กิโลกรัม
