ตอนที่ 191 ความเข้าใจผิดใหญ่โต (3)
น่าสงสารยิ่งนัก
“ตาแก่สมควรตาย กล้ารังแกหมาป่าน้อยของข้า!”
เดิมทีนางคิดว่าตาแก่นั่นจะไม่กล้ารังแกหมาป่าน้อยแล้ว คิดไม่ถึง…นางประมาทเกินไป หลิวอวิ๋นเซียวกล้าดีเช่นนี้เมื่อไหร่กัน?
กล้ารังแกหมาป่าของนางหรือ?
“วู วู วู”
หมาป่าสีขาวสะอึกสะอื้น
ข้าโดนรังแกเยอะมาก แต่ข้าไม่พูด…
“หมาป่าน้อย เขารังแกเจ้าอย่างไร?” เฟิงหรูชิงข่มเขี้ยวเคี้ยวฟันถาม
หมาป่าสีขาวครวญครางคำรามอยู่สองที มันยกก้นขึ้นใช้อุ้งเท้าชี้ไปที่รูก้น
ตาแก่นั่นคิดอยากได้เทียนหลิงกั่วที่มันแอบซ่อนไว้ในนี้ โลภมากคิดอยากแย่งของของข้า!
แต่ว่า…
เฟิงหรูชิงก้มลงมองท่าทางของหมาป่าสีขาว ทันใดนั้นก็เหมือนมีฟ้าผ่าลงมา ร่างของนางแข็งทื่อ
หลิวอวิ๋นเซียวเขา…เขา…ข่มเหงหมาป่าน้อยของนาง?
หมาป่าน้อยของนางยังเป็นหมาป่าที่บริสุทธิ์ไร้เดียงสาอยู่ ต้องมาถูกเขายึดเอาครั้งแรกไปเช่นนี้น่ะหรือ?
หมาป่าสีขาวเห็นท่าทางโกรธเกรี้ยวของเฟิงหรูชิงก็นึกว่านางเข้าใจความหมายของตน มันร้องไห้ขึ้นมาอีกครั้ง จมูกน้อยๆ สูดฟุดฟิด เห็นแล้วเฟิงหรูชิงก็พลอยปวดใจ
เป็นเพราะนาง ทั้งหมดต้องโทษนางเอง
นางไม่ควรให้หมาป่าน้อยไปปล้น ทำให้หมาป่าน้อยต้องเสียความบริสุทธิ์…
“หมาป่าน้อย เจ้าวางใจ ข้าจะแก้แค้นให้เจ้าแน่! ใครทำร้ายเจ้าข้าก็จะทำให้มันผู้นั้นต้องสูญเสียทั้งฐานะและชื่อเสียง ตายไปดีกว่าอยู่!”
เฟิงหรูชิงกัดฟันอย่างเหี้ยมโหด ไฟแค้นนั้นเผาไหม้
