เจียงซั่นเริ่มรู้สึกตัว เขาลืมตาขึ้น แสงสีขาวในทัศนวิสัยค่อยๆ หายไป แทนที่ด้วยความมืดมิดไร้สิ้นสุด
เขาเห็นท่านปู่กำลังอุ้มเขาบินอยู่ เพียงแต่ความมืดในบริเวณนี้กว้างไกลจนไร้ขอบเขต ไม่มีคลื่นลมใดๆ ทำให้เขาไม่ทันรู้ด้วยซ้ำว่าตนเองกำลังบินอยู่
“ท่านปู่ พวกเราหนีออกมาได้แล้วหรือขอรับ”
เจียงซั่นเผลอถามขึ้นโดยไม่รู้ตัว ศัตรูหายไปหมดแล้ว แม้กระทั่งสถานที่ก็เปลี่ยนไป
เจียงฉางเซิงมองตรงไปข้างหน้าพลางตอบว่า “ถือว่าใช่กระมัง”
เจียงซั่นได้ยินดังนั้นก็พลันนึกถึงคำพูดก่อนหน้านี้ของเจียงฉางเซิง เขารู้สึกหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจ จึงถามด้วยความระมัดระวังว่า “ท่านปู่ หรือว่าท่าน…”
“ใช่แล้ว น้ำพุเหลืองอนธการกับปฐมาจารย์แดนโลหิตนั่นล้วนไม่เหลืออยู่อีกต่อไป ตรงนี้คือสภาพของน้ำพุเหลืองอนธการหลังจากกลายเป็นความว่างเปล่าแล้ว”
ได้ยินคำของท่านปู่ เจียงซั่นก็รู้สึกเหลือเชื่อ ในใจของเขา ท่านปู่แข็งแกร่งมากจริงๆ แทบจะทำได้ทุกอย่าง แต่น้ำพุเหลืองอนธการนั้นใหญ่โตเพียงใดกัน มารอาฆาตมากมายปานนั้น ท่านปู่กลับใช้เพียงกระบวนท่าเดียว…
“ซั่นเอ๋อร์ หากข้าจะใช้พลังที่ครอบครองอยู่กับมหาพิภพนิลเหลือง เจ้าว่าการสังหารที่ข้าทำได้จะเหนือยิ่งกว่าดาวสัง
