“ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะต้านดัชนีสยบฟ้าของข้าได้ ถึงว่าเหตุใดโลกเทพยุทธ์ถึงทำอะไรเจ้าไม่ได้!”
เสียงของปฐมาจารย์แดนโลหิตดังขึ้น น้ำเสียงยังคงเย็นชา แต่ก็ปิดความหวาดหวั่นเล็กน้อยได้ไม่มิด
เขารับรู้ได้ถึงความแข็งแกร่งของมรรคาจารย์!
ร่างจิตจำแลงเทพยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่ในความขุ่นมัวแห่งฟ้าดิน มิได้เอ่ยตอบอันใด
เหตุผลที่เป็นเช่นนี้ เพราะพลังอาคมของเขาถูกใช้ไปมากเกินไป การต้านทานดัชนีสยบฟ้าเมื่อครู่ แทบจะสูบพลังอาคมในร่างจิตจำแลงเทพไปหมดสิ้น
ร่างจิตจำแลงเทพไม่ใช่ร่างแยกธรรมดา แต่สามารถรับพลังอาคมของเจียงฉางเซิงไปได้ถึงครึ่งหนึ่ง
ตอนนี้เขากำลังแสร้งทำเป็นสงบนิ่งเพื่อถ่วงเวลาให้ร่างแยก
ปฐมาจารย์แดนโลหิตเองก็เกรงกลัวมรรคาจารย์อยู่มาก จึงลังเลว่ามรรคาจารย์คิดจะทำอะไร เหตุใดจึงเงียบไปเช่นนั้น
หลังจากพิจารณาครู่หนึ่ง ดวงตายักษ์ในเมฆอัสนีก็วูบไหวด้วยจิตสังหาร แผ่นดินเริ่มสั่นสะเทือน ฝุ่นผงในบริเวณห่างไกลพลันแตกกระจาย คลื่นยักษ์จากน้ำพุเหลืองถาโถมเข้ามา แม้แต่คลื่นที่เตี้ยที่สุดก็ยังสูงกว่าพันจั้ง เป้าหมายคือร่างจิตจำแลงเทพกับเจียงซั่น
ไม่ใช่แค่ด้านหน้าเท่านั้น แต่มาจากทุกทิศทาง โดยเฉพาะด้านหลังของพวกเขา คลื่นน้ำพุ
