ะองค์ต้องไปจากพรรคเภสัชเทพ แล้วให้ประมุขในอดีตต้องเลี้ยงดูข้ากับฝูเฉิน หลังจากนั้นพระองค์ก็จากไปไม่เคยกลับมาอีกเลย…”ความทรงจำของพวกเขาเกี่ยวกับจักรพรรดิที่เก้ามีเพียงเท่านี้เสียดายตอนนั้นพวกเขายังเล็กเกินไปไม่มีสติปัญญาทำไรนัก จำหน้าตาของพระองค์ไม่ได้ สัมผัสไม่ได้ถึงกลิ่นอายของพระองค์ที่ได้ยินเพียงอย่างเดียวก็คือ คำพูดที่พระองค์พูดให้พวกเขาฟังทั้งวันทั้งคืน…“แล้ว…” เฟิงหรูชิงลูบปลายคาง “จักรพรรดิที่เก้าเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง?”“ข้าไม่รู้นี่”ไม่มีผู้ใดรู้เพศของจักรพรรดิที่เก้า…น่าเกลียดหรือรูปงามก็ไม่มีผู้ใดล่วงรู้“ข้ายังมีอีกหนึ่งคำถามสุดท้าย” เฟิงหรูชิงแย้มยิ้มมองเด็กน้อยทั้งสองที่นางกอดไว้ “พวกเจ้าทั้งสอง…คือยาวิเศษ?”ว้า!ฝูเฉินตกใจจนกระโดดออกจากอ้อมกอดของหญิงสาว เขาเห็นชิงหานกำลังจะอ้าปากพูดต่อก็รีบปิดปากเล็กของนางไว้ เป็นตายอย่างไรก็ไม่ยอมให้นางพูด“ชิงหาน เจ้าอย่าพูดจาเพ้อเจ้อ พวกเราจะเป็นยาวิเศษได้อย่างไรกัน พวกเราไม่ใช่แน่นอน!”ชิงหานกะพริบตาปริบๆ พยักหน้ารับได้เห็นดังนั้นฝูเฉินก็โล่งอกยอมปล่อยมืออก“ท่านพี่ฝูเฉินพูดถูก พวกเราไม่ใช่ยาวิเศษ ไม่อย่างนั้น เกิดท่านแม่รู้เข้าว่าเราเป็นยาวิเศษแล้วจับพวกเรากินจะทำอย่างไร?”ฝูเฉิน “…”เด็กนี่โง่หรืออย่างไร?ขาดสติปัญญาหรือ?ชิงหานมองไปยังฝูเฉินที่หน้ามืดดำด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ “ท่านพี่ฝูเฉินข้าพูดอะไรผิดไปหรือท่านพี่ให้ข้าพูดเช่นนี้มิใช่หรือ
