ว่าอย่างไรล่ะ หากเดิมพลังเขาเท่ากับท้องทะเล กลีบดอกไม้วิเศษนั่นสามารถฟื้นฟูพลังเขาได้เท่ากับน้ำหนึ่งกระบวย
แม้จะเพียงแค่กระบวยเดียว แต่เขาก็ดีใจมากแล้ว!
เปรียบเทียบกันแล้วท่าทางการกินของชิงหานงดงามกว่าเยอะ ปากเล็กของนางกัดกลีบดอกไม้คำหนึ่งซึมซับน้ำเข้าไปในร่างกาย แววตาของนางก็ถูกย้อมด้วยรอยยิ้ม
“อร่อย”
อร่อยมากเลย รสชาตินี้นางไม่ได้ลิ้มรสมาพันปีแล้ว…
เฟิงหรูชิงมองชิงหานแล้วก็เกิดสับสน นางครุ่นคิดอยู่นานก่อนจะเด็ดอีกกลีบส่งให้ชิงหาน
“…?” ฝูเฉินที่กำลังลูบท้องจับจ้องการกระทำของเฟิงหรูชิง ชะงักค้างเพียงครู่หนึ่ง เขาก็ร้องเอ่ยขึ้นด้วยความขุ่นเคือง “พ่อแม่ผู้เลี้ยงดู เจ้าลำเอียง! ทำไมให้ชิงหานสองกลีบ ข้าได้แค่กลีบเดียว?”
เฟิงหรูชิงกวาดสายตามองเขาด้วยความเยือกเย็น “นางเป็นเด็กผู้หญิง”
“…”
แบ่งแยกเพศ?
“นางเชื่อฟังกว่าเจ้า”
“…”
เขาไม่เชื่อฟังหรือ? มนุษย์นี่ลืมไปแล้วหรือว่าของพวกนั้นในมือนางหลอกเอามาจากใคร?
“แล้วก็ วันที่พวกเราเพิ่งรู้จักกันเจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ? อ้อ ใช่แล้ว ทาสปลูกยา…”
“…”
นี่…ชิงหานก็เรียกแท้ๆ นางก็แค่ไม่ได้ยินเอง!
“เจ้าลำเอียง!” ท่าทีโมโหของฝูเฉินกลับดูน่ารักยิ่งกว่าเก่า
น่ารักจน…เฟิงหรูชิงอยากจะตีก้นเขาสักที
แน่นอนความคิดนี้ผ่านเข้ามาแล้วก็ผ่านไป เฟิงหรูชิงเก็บกดมันเอาไว้ นางแย้มยิ้มมองดูชิงหานที่กินอย่างเอร็ดอร่อย
เทียบกับฝูเฉินที่กินอย่างตะกละตะกลามแล้ว ชิงหานแม้แต่ตอ
