องล้ำค่าในมือฝูเฉินถูกนางบังคับเอามาหมดแล้ว แต่ว่า…ในหัวของเขามีอีกตั้งมากมายที่ยังไม่ได้นำมาใช้…หญ้าสีเขียวโบกพัดฝูเฉินฝังกายไว้กลางทุ่งหญ้า เงยหน้ามองพระอาทิตย์ส่องแสงแยงตาบนท้องฟ้า ใบหน้าราวหยกแกะสลักสีชมพูถูกเขียนด้วยคำว่าน้อยใจเต็มหน้า“ท่านพี่ฝูเฉิน ท่านก็กินสักหน่อยเถอะ”ชิงหานดึงหญ้าที่พื้นมากำมือหนึ่งแล้วยื่นไปตรงหน้าฝูเฉิน ดวงตากลมโตของนางประกายวิบวับน่ารักสดใส“ไม่!” ฝูเฉินทำเสียง หึ “ศักดิ์ศรีของข้ามันบอกข้าว่า จะกินหญ้าไม่ได้เด็ดขาด ต่อให้ข้าต้องตายก็ไม่กิน!”“แต่ว่า…” ชิงหานเบ้ปากเล็กถอนหายใจเบาๆ “ไม่มียาวิเศษระดับสาม ยาวิเศษอื่นสำหรับพวกเราแล้วต่างอะไรกับหญ้ากัน?”“…”ที่นางพูดก็มีเหตุผล!ด้วยเหตุนี้ตอนที่เฟิงหรูชิงโผล่มายังช่องว่าง ก็ได้เห็นเจ้าเด็กน้อยราวกับหยกสีชมพูแกะสลักสองคนนี้กำลังก้มหน้าเล็มหญ้าอยู่?แล้วเด็กสองคนนั้นก็สัมผัสได้ถึงการปรากฏตัวของนาง ศีรษะทั้งสองเงยขึ้นใช้แววตาเศร้าสร้อยมองมาที่นาง มุมปากของพวกเขายังมีดินเลอะอยู่น่าสงสารนัก เหมือนกับขอทานที่หิวโซมาเป็นเวลานานเฟิงหรูชิง “…”เพื่อที่จะประหยัดเงิน นางทำกับเจ้าเด็กสองคนนี้เกินไปหรือเปล่า?“อะแฮ่ม” สัมผัสได้ถึงดวงตาที่โศกเศร้าและเคืองโกรธ เฟิงหรูชิงกระแอมไอสองครั้งอย่างเก้อเขิน “วันนี้ข้าไปที่ร้านยาหออันดับหนึ่งซื้อยาวิเศษระดับสามมา…”ฝูเฉินหายใจแรง น้ำตาคลอเบ้า……………………………………..[1]ใต้แหล่งน้ำบาดาลทั้งเก้าคือ สถ
