ของพิษ ยังสามารถช่วยบรรเทาความเจ็บปวดของพระองค์ได้อีกด้วย เพียงแต่…วันหน้าหากข้าไม่อยู่แคว้นหลิวอวิ๋น ท่านต้องดูเสด็จพ่อไว้ให้ดี อย่าให้พระองค์ใช้พลังวิเศษ หากใช้พลังวิเศษละก็ พิษของเขาจะแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว”
นี่ก็เป็นเหตุผลที่ต่อหน้าหลิวอวิ๋นเซียวนางไม่ให้เฟิงเทียนอวี้ยื่นมือเข้ามา
สถานการณ์ของเขาในตอนนี้ไม่สามารถลงมือได้
“…” ผู้เฒ่าน่าหลานนิ่งไปก่อนจะยิ้มขมออกมา “แต่เหล้าวิเศษกาเดียวจะเพียงพอให้พระองค์เสวยได้นานเพียงใด”
“เรื่องนี้ท่านตาไม่ต้องกังวล เหล้าวิเศษอยากได้เท่าไรข้ามีเท่านั้น ไม่ต้องคิดมากเรื่องนี้”
ผู้เฒ่าน่าหลานอึ้งไปทันที
เหล้าวิเศษนั่น…อยากได้เท่าไหร่ก็มีเท่านั้น?
ฟุ่มเฟือยได้ถึงเพียงนั้นเลยหรือ?
“ชิงเอ๋อร์ เจ้าบอกข้ามาตามตรง เหล้าวิเศษนั่นเจ้าได้มาจากไหน?” ผู้เฒ่าน่าหลานสีหน้าเคร่งขรึม เอ่ยถามจริงจัง
เฟิงหรูชิงเดิมไม่อยากบอกถึงความสามารถตนเองให้ผู้อื่นรับรู้ แต่ตอนนี้เพราะอาการป่วยของเฟิงเทียนอวี้นางปิดต่อไปไม่ได้อีกแล้ว
“ที่จริง ท่านตาท่านคงจะเคยได้ยิน ปกติเวลาว่างของข้ามักจะคิดค้นอาหารบำรุงสุขภาพ มีวันหนึ่งข้าฉุกคิดขึ้นมาได้ เปลี่ยนสูตรเหล้าเสียใหม่ก็เลยกลายเป็นเหล้าวิเศษ…”
“…” ผู้เฒ่าน่าหลานตะลึงจนพูดไม่ออก
ที่แท้เหล้าวิเศษนั่น เฟิงหรูชิงเป็นคนหมัก
เด็กคนนี้…ที่จริงแล้วปิดบังเรื่องราวไว้มากเพียงใดกัน?
“ชิงเอ๋อร์ เรื่องที่เจ้าหมักเหล้าวิเศษห้ามบอกให้ใครรู้เด็ดขา
