แต่เขาก็กดมันเอาไว้ในที่สุด“องค์หญิง นี่เป็นการเข้าใจผิด กระหม่อม…”“ข้าไม่สนใจว่าเข้าใจผิดหรือไม่ วันนี้พวกท่านทำให้ข้าและสัตว์วิเศษของข้าต้องเสียขวัญ ไม่จ่ายค่าทำขวัญเสียหน่อยมันก็ดูไม่สมเหตุสมผล เจ้าหมาป่าน้อย อีกเดี๋ยวเจ้ากับหมีหนึ่งกลับไปบ้านตระกูลหลิวกับท่านหลิวอวิ๋นเซียว ชอบอะไรก็เอากลับมาให้ข้า”หลิวอวิ๋นเซียว “…”เจ้าเป็นองค์หญิงแห่งแคว้นหลิวอวิ๋นหรือเป็นโจรภูเขากันแน่?มีใครเขารังแกกันแบบนี้บ้าง?“ดูเหมือนท่านจะไม่ยินยอม ทหาร ไปเชิญเสด็จพ่อของข้า…”คำสุดท้ายยังไม่ทันออกจากปาก หลิวอวิ๋นเซียวกัดฟันกรอด “สุดแล้วแต่องค์หญิง!”เฟิงหรูชิงสมควรตายนัก!ไม่ช้าก็เร็วเขาจะต้องเอ่ยคำพูดร้ายอาจเช่นนี้ออกมา!อึดอัดใจยิ่งนัก!“แบบนี้สิถึงจะว่านอนสอนง่าย” เฟิงหรูชิงเผยยิ้มออกมาในที่สุด นางตีหัวหมาป่าสีขาวเบาๆ“เจ้าอย่ามัวแต่คิดจะกินพวกยาวิเศษ เห็นอะไรเงินทองของมีค่าก็ขนเอากลับมาให้ข้า เข้าใจหรือยัง?”ตระกูลหลิวพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็วเช่นนี้ นอกจากวิธีลับแล้วต้องหนีไม่พ้นเรื่องยาวิเศษแน่ดังนั้น…หากนางไม่ขนของตระกูลหลิวจนหมดบ้าน นางไม่ยอมแน่!“…” ใบหน้าสูงวัยของหลิวอวิ๋นเซียวซีดเผือดนางรู้ได้อย่างไรว่าตระกูลหลิวแอบซ่อนยาวิเศษไว้ไม่น้อย?แต่ว่ายาวิเศษเหล่านั้น ตลอดหลายปีมานี้กว่าเขาจะได้มันมาจากท่านผู้นั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ตั้งใจว่าจะเก็บไว้ให้หลิวอวี่ใช้ในวันหน้าเรื่องนี้เขาทำอย่างลับๆ น่าจะไม่มีผู้ใดล่
