ตอนที่ 175 หลิวอวิ๋นเซียวผู้ยอมพ่ายแพ้ (2)
“อ้า!”
หลิวอวี่ตื่นตะลึงก่อนจะร้องไห้เสียงดัง เขาพยายามดึงชายเสื้อหลิวอวิ๋นเซียวสุดชีวิต ร้องไห้จนน้ำมูกน้ำตานองหน้า “ท่านปู่ ข้าจะเอาหมาป่าสีขาว ข้าจะเอาหมาป่าสีขาวตัวนั้น”
หลิวอวิ๋นเซียวขมวดคิ้วด้วยความรำคาญหงุดหงิดยิ่งกว่าเก่า เจ้าเด็กนี่เหตุใดจึงได้ถูกเลี้ยงจนเอาแต่ใจถึงเพียงนี้?
แต่แม้หลิวอวิ๋นเซียวจะไม่พอใจในการกระทำของหลิวอวี่เพียงใด ต่อหน้าคนอื่นก็ต้องปกป้องหลานชายตระกูลหลิวของเขาอยู่ดี!
“เพี๊ยะ!”
ในตอนที่หลิวอวิ๋นเซียวกำลังจะอ้าปาก ร่างเฟิงหรูชิงก็หายไปโผล่อยู่ตรงหน้าหลิวอวี่ มือข้างหนึ่งหิ้วเอาเจ้าตัวเล็กขึ้นมาตีเพี๊ยะลงที่ก้นของเขาเต็มแรง
“หากเจ้ายังร้องปาวปาวอีก อีกเดี๋ยว เจ้าจะเป็นอาหารของลูกหมาป่าน้อยของข้า” องค์หญิงเลิกคิ้วขึ้น แสดงท่าอยู่เหนือกว่า
“เอ๋าว์เอ๋าว์!”
นัยน์ตาหมาป่าสีขาวฉายแววดีใจ มันไม่ได้กินเนื้อมนุษย์มานานมากแล้ว เอ่อ…คนคนนี้ ถึงจะดูไม่น่าอร่อยแต่เอาไว้กินเล่นก็น่าจะไม่มีปัญหา
หลิวอวี่กลัวจนไม่กล้าร้องไห้ต่อเขามองสีหน้าเคร่งขรึมของหลิวอวิ๋นเซียว ก่อนจะหันไปมองหลิวซื่อที่กำลังโมโหบวกกับไม่อยากเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วก็น้อยเนื้อต่ำใจจนน้ำตาเอ่อคลอ
“องค์หญิง ท่านไม่รู้สึกว่าท่านทำเกินไปหน่อยหรือพ่ะย่ะค่ะ?” หลิวอวิ๋นเซียวกำหมัดแววตาคิดร้าย กัดฟันเอ่ยด้วยความโมโห
เฟิงหรูชิงปลายตามองหลิวอวิ๋นเซียว “ท่านคิดอยากจะชิงบ
