ตอนที่ 173 หลิงอู่ กินได้หรือไม่? (3)
เฟิงหรูชิงแบมือออกราวกับไม่รับรู้อะไร “หลิงอู่? คืออะไรหรือ? เอามาเป็นอาหารว่างให้หมาป่าน้อยของข้ากินได้หรือไม่? หากไม่ได้พูดขึ้นมาแล้วมีประโยชน์อะไร?”
“…”
เด็กคนนี้ไม่รู้ว่าหลิงอู่หมายถึงอะไรงั้นหรือ?
เขาทำเก่งอยู่ตั้งนานนางกลับไม่รู้อะไรเลย?
“หลิงอู่ ก็คือระดับเดียวกับเสด็จพ่อของท่านพ่ะย่ะค่ะ!” หลิวอวิ๋นเซียวหายใจเข้าลึก เมื่อครู่ห้ามปรามความโมโหในใจไม่ได้ระเบิดออกมาทั้งหมด
“อ้อ” เฟิงหรูชิงเข้าใจในทันที “ที่แท้ท่านต้องการแย่งชิงบัลลังก์!”
“…”
หลิวอวิ๋นเซียวตะลึงงัน
แย่งชิงบัลลังก์? เรื่องอะไรกัน?
ถึงเขาจะมีความคิดนี้ แต่…มันยังไม่ถึงเวลาเสียหน่อย?
“ทหาร!”
ในตอนนี้เองเฟิงหรูชิงร้องตะโกนเสียงดังลั่นสวนดอกไม้ด้านหลังแห่งนี้
สิ้นเสียงนี้เพียงไม่นานกลุ่มทหารองครักษ์ก็กรูเข้ามาจากทุกทิศทุกทาง ล้อมหลิวอวิ๋นเซียวกับคนอื่นๆ เอาไว้
หลิวอวิ๋นเซียวกว่าจะเรียกสติกลับมาได้ก็เห็นกลุ่มทหารองครักษ์ล้อมเขาไว้แล้ว กัดฟันเอ่ยถาม “องค์หญิง ท่านหมายความว่าอย่างไร?”
“ไม่มีความหมายอะไร” เฟิงหรูชิงหรี่ตาลงยิ้มกริ่มหันไปออกคำสั่งทหารองครักษ์ที่อยู่ด้านหลังนาง “หลิวอวิ๋นเซียวแห่งตระกูลหลิวคิดแย่งชิงบัลลังก์ จับเขาไว้”
หลิวอวิ๋นเซียวตะลึงงัน อย่าโยนความผิดใส่ร้ายกันเขายังไม่ได้ทำอะไรแท้ๆ ไม่กล้าแม้แต่ลงมือกับเฟิงหรูชิง เหตุใดจึงกลายเป็นวางแผนจะชิงบัลลังก์ได้?
“องค์หญิง
