ัลลังก์เสด็จพ่อของข้า เขาคิดอยากจะแย่งสัตว์วิเศษข้า พวกท่านทำไม่เกินไปหรอกหรือ?”
“…” หลิวอวิ๋นเซียวเงียบไปชั่วขณะ “เรื่องชิงบัลลังก์ฮ่องเต้นั้นเป็นการปั้นน้ำเป็นตัว ส่วนสัตว์วิเศษ…นั่นก็แค่สัตว์วิเศษตัวเดียว หากองค์หญิงยอมยกสัตว์วิเศษให้อวี่เอ๋อร์ กระหม่อมจะยอมรับปากองค์หญิงสามข้อ”
เฟิงหรูชิงแย้มยิ้ม
หลิวอวิ๋นเซียวทำให้นางยิ้ม
นางหันไปมองแม่ทัพเฒ่า “ท่านตา ข้อเสนอสามข้อของเขา…มีค่าพอหรือไม่เจ้าคะ?”
แววตาเย็นชาของแม่ทัพเฒ่าหันไปมองหลิวอวิ๋นเซียว “เทียบไม่ได้แม้แต่สตางค์แดงเดียว!”
“ท่าน…” หลิวอวิ๋นเซียวกล้ำกลืนความโกรธเก็บไว้ในใจ
ติดที่พลังของแม่ทัพเฒ่าเขาจึงไม่กล้าลงมือผลีผลาม
แต่อย่างไรเขาก็เป็นระดับหลิงอู่ เฟิงหรูชิงยังเด็กไม่รู้เรื่อง แม่ทัพเฒ่าจะไม่รู้ไม่เข้าใจหรือ?
หากแคว้นหลิวอวิ๋นมีหลิงอู่สามคน สำหรับฝ่าบาทแล้วเป็นเรื่องดีทีเดียว คุณค่าของคำสัญญาเขามีค่ากว่าสัตว์วิเศษตัวนั้นเป็นไหนๆ มิใช่หรือ?
“ไม่มีค่าแม้แต่สตางค์แดงเดียวจริงๆ” เฟิงหรูชิงยกยิ้ม “หมาป่าน้อยของข้าตอนนี้อายุแค่สองปีเท่านั้นก็เป็นสัตว์วิเศษระดับสามแล้ว ใช้เวลาอีกไม่นานเขาก็จะกลายเป็นสัตว์วิเศษระดับสี่! ท่านเป็นชายชราอายุหกสิบถึงจะสำเร็จหลิงอู่ มีค่าอะไรมาเทียบหมาป่าน้อยของข้า?”
หมาป่าสีขาวพยักหน้ารับสุดชีวิต
ใช่ ใช่ มันมีประโยชน์คุ้มค่ามากกว่าตาแก่นี่เยอะเลย
ใครก็อย่าคิดจะแยกมันกับเทียนหลิงกั่ว!
“ท่านคิดจะลงมือก
