รูชิงก็ยังฟังไม่ออกว่ามันพูดว่าอะไร
โชคดีที่หลิวอวี่ช่วยนางไขข้อข้องใจได้อย่างทันท่วงที
“นั่นเป็นสัตว์วิเศษของข้า เป็นของข้า! เมื่อครู่ท่านพี่รับสั่งแล้วจะยกสัตว์วิเศษนี่ให้ข้า ท่านมีสิทธิ์อะไรมาแย่งสัตว์วิเศษของข้า? ท่านเป็นผู้หญิงน่ารังเกียจ เป็นคนเลว!”
หูของเขายังมีเลือดไหลออกมา แต่พอเห็นว่าเฟิงหรูชิงจะแย่งหมาป่าสีขาวเขาก็ไม่สนใจอะไรโมโหจนเนื้อเต้น จ้องมองนางด้วยความเกลียดชัง
เฟิงหรูซวงตกตะลึง
เมื่อครู่นางเพียงแค่ต้องการสั่งสอนหลิวอวี่ถึงให้เขายั่วยุพวกสัตว์วิเศษ ไม่ได้คิดว่าเขาจะมาโยนความผิดใส่ร้ายนางต่อหน้าเฟิงหรูชิงเช่นนี้
แต่ว่า…
เฟิงหรูซวงมองหลิวอวี๋นเซียวแล้วก็เบาใจไปหลายส่วน
ท่านตากลับมาแล้วอีกทั้งยังแข็งแกร่งเช่นนี้ ต่อให้เฟิงหรูชิงจะเย่อหยิ่งเพียงใดก็คงไม่กล้ารังแกนางแล้วกระมัง?
ในแคว้นหลิวอวิ๋นนี้ นอกจากท่านตาแล้วก็มีแค่เสด็จพ่อเท่านั้นที่สำเร็จเทียนหลิง หากปะทะกันจริง ก็ใช่ว่าท่านตาจะแพ้ให้เขา
เช่นเดียวกันท่านตาเองก็ไม่กล้าทำร้ายเฟิงหรูชิงจริงๆ
มิเช่นนั้นจากความรักที่เสด็จพ่อมีให้เฟิงหรูชิง หากนางไม่เป็นอะไรก็ดีไป แต่หากเกิดเรื่องล่ะก็ จะต้องมาหาท่านตาสู้ตายกับท่านตาเป็นแน่!
ถึงตอนนั้น…ต้องเจ็บหนักทั้งสองฝ่ายหรือไม่เสด็จพ่ออาจจะสู้โดยไม่คิดชีวิตลากเอาท่านตาตายไปด้วยกัน!
เฟิงหรูซวงรู้ถึงข้อนี้จึงเข้าใจว่าเหตุใดหลิวอวี๋นเซียวจึงหยุดมือ
ไม่ง่ายเลยกว่าเขาจะมีตำแหน่งและควา
