มสำเร็จเช่นตอนนี้ จะกล้าเสี่ยงได้อย่างไรกัน? อีกอย่างขอเวลาให้เขาอีกเพียงนิดเดียว ก้าวข้ามเฟิงเทียนอวี้…ไม่ใช่เรื่องยากเลย
เหตุใดต้องมาทะเลาะกันตอนนี้เล่า?
เฟิงหรูชิงหรี่ตาลงแววตาเยือกเย็นหันไปทางเฟิงหรูซวง “หมาป่าน้อยของข้า ไปเป็นสัตว์เลี้ยงของเฟิงหรูซวงตั้งแต่เมื่อใดกัน?”
“องค์หญิง” หลิวซื่อเห็นว่าหลิวอวี๋นเซียวสำเร็จการฝึกกลับมาแล้วก็รู้สึกโล่งใจ แสร้งยิ้มเพียงเปลือกนอกเอ่ยขึ้น “คิดไม่ถึงว่าท่านยังมีงานอดิเรกประเภทแย่งสัตว์เลี้ยงผู้อื่นด้วย หมาป่าสีขาวย่อมเป็นของซวงเอ๋อร์ เมื่อครู่นางก็ยอมรับแล้ว เพียงแต่ท่านบีบบังคับให้นางยกหมาป่าสีขาวให้ท่าน แล้วอย่างไร ตอนนี้ก็กลายเป็นของท่านเสียแล้วหรือ?”
หากเป็นเมื่อก่อน หลิวซื่อไม่มีทางกล้าเอ่ยวาจาเช่นนี้กับเฟิงหรูชิงแน่ แต่ตอนนี้นางมีคนหนุนหลังแล้วนางยังต้องกลัวอะไร?
ต่อให้เฟิงเทียนอวี้มีกำลังทหารนับไม่ถ้วนแล้วอย่างไรเล่า?
ในตอนฝึกตบะ การก้าวข้ามขึ้นระดับชั้นที่สูงขึ้นทุกระดับ จะมีช่องว่างชนิดหนึ่งที่ไม่อาจก้าวข้ามได้ กองทัพเหล่านั้นต่อให้มีมากเพียงใด สำหรับผู้แข็งแกร่งแล้ว ไม่มีความหมายอะไรเลย
เฟิงหรูซวง “…”
นางพูดแบบนั้นไปเมื่อใดกัน? เหตุใดนางจึงไม่รู้?
…………………..
