ด็จพ่อไปพักก่อน”
ตอนนี้ในใจนางมีแต่เรื่องอาการป่วยของเฟิงเทียนอวี้ ไม่อยากอยู่ที่วังหลวงนานนักต้องรีบกลับไปปรึกษากับฝูเฉินว่าจะรักษาเขาอย่างไรดี
คิดถึงฝูเฉิน…
ต้องบอกว่า ลูกคนนี้รู้จักไว้ไม่มีขาดทุนจริงๆ
เขาไม่ใช่แค่มีของล้ำค่ามากมายยังมีสติปัญญาเฉลียวฉลาด โลกใบนี้ไม่มีปัญหาอะไรที่เขาแก้ไม่ได้
…
หลังจากเฟิงหรูชิงให้เหล่าสัตว์วิเศษออกไปจากตำหนักกระดิ่งทอง เหล่าสัตว์วิเศษก็เดินเที่ยวเล่นไปทั่วทั้งวังหลวง
สัตว์วิเศษเหล่านี้ล้วนมีสัญชาติญาณสัตว์ป่าอยู่เต็มตัว ถังจือไม่สามารถจัดการพวกมันได้ และยังเห็นว่าสัตว์วิเศษไม่มีท่าทีจะทำร้ายใครก็เลยปล่อยพวกมันเลยตามเลย…
เวลานี้ภายในวังหลวง หมาป่าสีขาวกำลังใช้สายตาหยิ่งผยองมองดูนางกำนัลที่แอบอยู่ข้างๆ โพรงจมูกของมันส่งเสียงหายใจออกแรงเป็นเชิงดูหมิ่น หึ!
ในจวนองค์หญิงหลิวลี่กับชิงหลิงนางสองคนนั้นเห็นมันยังต้องเกรงกลัว แต่ตั้งมันยอมจำนนต่อนายท่านนางทั้งสองก็ไม่เคยเกรงกลัวมันอีก ทำให้มันที่เป็นถึงหมาป่าเทียนซานไร้ความน่าเกรงขาม
ตอนนี้ในวังหลวงแห่งนี้ ในที่สุดมันก็ได้ความภาคภูมิคืนมา!
ดูเหมือนว่าหลังจากนี้ว่างๆ มันคงต้องมาที่นี่บ่อยเสียหน่อย ให้พวกมนุษย์ตัวเล็กคำนับอยู่ใต้อุ้งเท้ามัน!
“ท่านพี่ หมาป่าตัวนั้นดูองอาจนัก เหตุใดในวังหลวงจึงมีหมาป่าได้? ท่านพี่ให้ข้าเอามันไปได้หรือไม่? ข้ายังขาดพาหนะไว้ขี่พอดี”
อยู่ๆ ก็มีเสียงเสียงหนึ่งดังขึ้นขัดจากด้านข้าง
