อย่างไม่ดูตาม้าตาเรือ
เสียงอ่อนๆ นั่นฟังดูอายุยังน้อย แต่เย่อหยิ่งเสียจนหมาป่าสีขาวทนไม่ไหวหยุดฝีเท้าลง
มันหันกลับไปมองทั่วทุกทิศ หาอยู่นานก็เห็นว่ามีเพียงมันอยู่เพียงตัวเดียวที่เป็นหมาป่า ไม่มีหมาป่าตัวอื่นอยู่เลย
หรือว่า…หมาป่าที่เขาพูดถึง…ก็คือมัน?
คิดได้ดังนั้นหมาป่าสีขาวก็ทนไม่ไหวเงยหน้าขึ้นมองไปยังด้านหน้า ไม่ไกลออกไปนักมีหญิงสาวยืนอยู่กับเด็กชายอายุราวๆ สิบกว่าปี
หญิงสาวปัดแก้มแดงราวกับหยกชิ้นงาม ใบหน้าของนางในชุดกระโปรงสีชมพูยิ่งดูน่ารักน่าชัง คิ้วตาโค้งแฝงด้วยรอยยิ้มหวาน มองดูสะอาดบริสุทธิ์และงดงาม
เด็กชายหน้าตานับว่าหมดจด แต่ดวงตาของเขามีความโลภอยู่ภายในเป็นที่น่ารังเกียจนัก
เพียงแต่…หลังจากได้เห็นหมาป่าสีขาวที่เดินด้วยท่าทางองอาจแล้ว รอยยิ้มบนในหน้าหญิงสาวก็หายไปพลัน กลับกลายเป็นแข็งทื่อ
“นั่นมัน…สัตว์วิเศษของเฟิงหรูชิง?”
พูดไปแล้วหมาป่าสีขาวตัวนี้นางเป็นคนยกให้เฟิงหรูชิงเอง เดิมคิดว่าจะทำให้เฟิงหรูชิงต้องเสียใจ คิดไม่ถึง หมาป่าสีขาวกลับยอมรับเฟิงหรูชิงเป็นนายจริงๆ
“ท่านพี่” หลิวอวี่ไม่ได้ยินที่เฟิงหรูซวงพูด ดึงชายเสื้อเฟิงหรูซวง “ข้าอยากได้สัตว์วิเศษตัวนั้น ท่านพี่ยกมันให้ข้าได้หรือไม่?”
ครั้งนี้หลิวอวี่ชี้นิ้วไปที่หมาป่าสีขาวโดยตรง แล้วเอ่ยคำพูดเหล่านั้นออกมา หมาป่าสีขาวเข้าใจความหมายในทันที พาหนะที่มนุษย์นี่พูดถึง…ก็คือมัน?
ทันใดนั้นหมาป่าสีขาวส่งเสียงแสดงความเกรี้
