ตอนที่ 163 เฟิงเทียนอวี้กระอักเลือด (2)
“นั่นเพราะพวกท่านโง่เขลาเบาปัญญาเอง พวกท่านคิดว่าฝ่าบาทในตอนนี้คือคนเดียวกับเมื่อยี่สิบปีก่อนหรืออย่างไร? คิดเพ้อเจ้อว่าจะบังคับพระองค์ได้เฉกเช่นเมื่อก่อน พวกท่านคิดมากเกินไปจริงๆ ” เสนาบดีหลิ่วหัวเราะเสียงเย็น “ข้าไม่มีทางทำเรื่องโง่เขลาเช่นพวกท่าน อีกอย่าง ถานซวงซวงถูกโบยก็เป็นความต้องการของนางเอง เกี่ยวอะไรกับลูกชายข้า?”
“หึ๊!” หลีซั่งซูสะบัดชายเสื้อ ดวงตาฉายแววโกรธแค้น “อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ความคิดของท่าน ท่านยังคิดอยากจะให้องค์หญิงไปเป็นสะใภ้ล่ะสิ? ประจบสอพลอใกล้ชิดเบื้องบน? ท่านยังคิดอีกหรือว่า…องค์หญิงอยากแต่งเข้าตระกูลหลิ่วเท่านั้น?”
เสนาบดีหลิ่วหรี่ตาลง “ตอนนี้อวี้เฉินยังไม่รู้ความ ไม่ช้าก็เร็วเขาก็จะรู้ว่าที่ข้าทำไปทุกอย่างก็เพื่อเขา แล้วองค์หญิงก็ย่อมเป็นสะใภ้ตระกูลหลิ่ว ข้อนี้มิจำเป็นต้องสงสัย”
ความหมายก็คือ ขอเพียงหลิ่วอวี้เฉินยินยอมที่จะหันกลับมา เฟิงหรูชิงย่อมยอมรับเขาแน่
เจ้ากรมอาญาหลินที่เมื่อครู่ตอนอยู่ในท้องพระโรงช่วยแม่ทัพน่าหลานเดินมาจากด้านข้าง ได้ยินประโยคนั้นเข้าโดยบังเอิญ เขาส่ายหน้าอย่างเหนื่อยหน่ายแล้วถอนหายใจเบาๆ
เสนาบดีหลิ่วยังคิดเพ้อฝันอยู่อีก เขาดูไม่ออกหรือว่า…องค์หญิงไม่มีความรู้สึกดีอันใดเหลือให้หลิ่วอวี้เฉินแล้ว? ไม่เช่นนั้น ภายในเรื่องวุ่นๆ จะไปลงมือกับเขาหรือ?
น่าเสียดาย ความคิดของเสนาบดีหลิ่ว ถึงคราจะต้องล้
