ที่จะสามารถรักษาได้แน่ แต่นางกลับได้ยินเสียงความตายจากเสียงของเขา
ใช่ เฟิงเทียนอวี้เขา…ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว
“ชิงเอ๋อร์ เจ้าฟังพ่อพูด” เฟิงเทียนอวี้จับบ่าเฟิงหรูชิงแน่น สีหน้าเคร่งเครียด แววตาจริงจัง
“ตอนนั้น แม่ของเจ้าไม่ได้ตายเพราะคลอดเจ้า แต่…ถูกคนทำร้ายจนตาย…”
เรื่องนี้เฟิงหรูชิงรู้อยู่นานแล้ว แต่น่าหลานฉางเฉียนเพิ่งจะได้ยินเป็นครั้งแรก ใจของเขาสั่นกะทันหัน มองเฟิงเทียนอวี้ด้วยความไม่เชื่อสายตา
“ฝ่าบาท เยียนเอ๋อร์นาง…นางถูกคนทำร้ายจนตายงั้นหรือ?”
จะเป็นไปได้อย่างไร? พลังของเยียนเอ๋อร์แข็งแกร่งขนาดนั้น จะมีใคร…สามารถทำร้ายนางจนตายถึงในวังได้?
ย้อนกลับไปนึกถึงเรื่องเมื่อสิบหกปีก่อน เฟิงเทียนอวี้ก็หลับตาลงด้วยความเจ็บปวด
“วันนั้นเดิมเราเตรียมจะอยู่กับเยียนเอ๋อร์ตอนคลอด แต่กลับมีคนมีวรยุทธ์สูงลักลอบเข้ามาในวัง เราจำต้องไปรับมือด้วยตัวเอง ตอนที่ข้ากลับมาอีกครั้ง…เยียนเอ๋อร์ก็…ตายแล้ว…”
เพราะเรื่องนี้ เฟิงเทียนอวี้โทษตัวเองมาสิบหกปี ถ้าไม่ใช่เพราะเขาออกห่างจากเยียนเอ๋อร์ เยียนเอ๋อร์ก็คงไม่ตาย
ต่อให้วันนั้น ทั้งวังถูกฆ่าจนเกลี้ยง เขาก็ควรจะอยู่ข้างเยียนเอ๋อร์ไม่ไปไหนไม่สนใจใคร ปล่อยพวกเขาก่อเรื่องกันไปไม่ควรทิ้งเยียนเอ๋อร์เอาไว้…
ทั้งหมดเป็นความผิดของเขา!
“คนมีวรยุทธ์สูงลอบเข้าวัง? เหตุใดเรื่องนี้กระหม่อมและท่านพ่อ…ไม่เคยรู้มาก่อน?”
น่าหลานฉางเฉียนหลับตาลงช้าๆ เขากำหมัดแน่นร่างทั้งร่
