น หากแข็งแกร่งพอๆ กันหรืออ่อนแอกว่า คนวางแผนเองก็มีความสำคัญอย่างมาก
เมื่อก่อนแคว้นหลิวอวิ๋นมีน่าหลานฮองเฮาจึงไม่ต้องเกรงกลัวเหล่าประเทศที่แข็งแกร่ง
ถึงวันนี้เสาหลักตระกูลน่าหลาน แม่ทัพเฒ่าก็ร่างกายไม่แข็งแรงเหลือเพียงน่าหลานฉางเฉียน จะไปพออะไร?
…
วังหลวง
นอกป่าไผ่ทิศใต้
หนานเสียนหยุดฝีเท้าแล้วกลับหลังหัน แววตาเยือกเย็นดุจพระจันทร์ทรงกลด บดบังสาวน้อยตรงหน้า
“องค์หญิงจะตามข้าเข้าไปนั่งเล่นหรือไม่”
เฟิงหรูชิงอยากเข้าไปกับหนานเสียนแต่นานๆ นางจะเข้าวังอย่างไรก็ต้องไปเข้าเฝ้าเฟิงเทียนอวี้ก่อน
เพราะฉะนั้นนางจึงส่ายหน้า “กั๋วซือ ข้าส่งเจ้าตรงนี้แหละ ไว้ข้าจะมาหาเจ้าอีกทีหลัง”
“…”
เด็กนี่ตัวติดกับเขาตลอดจะตามเขามาป่าไผ่ทิศใต้แท้ๆ สุดท้าย…กลับกลายเป็นแค่มาส่งเขากลับเท่านั้น?
แต่ทว่า หนานเสียนก็ไม่ได้พูดอะไรแทงใจนางออกมา ยกมือขึ้นลูบศีรษะเฟิงหรูชิง “เมื่อครู่ที่อยู่หออันดับหนึ่ง ทั้งหมดที่ข้าพูดไปไม่ได้จงใจให้หลิวอวี้เฉินฟังเท่านั้น มันเป็นเรื่องจริงด้วย”
“…”
อะไร?
เฟิงหรูชิงกะพริบตาค้าง ไม่เข้าใจว่าคำพูดของหนานเสียนมันหมายความว่าอย่างไร
จนกระทั่งหนานเสียนหันหลังเดินจากไป ชุดฉางเผ่าสีจันทร์เสี้ยวหายลับไปจากสายตาเฟิงหรูชิงนางจึงจะได้สติกลับมา
เขาพูดว่า โลกนี้ไม่มีอะไรขัดขวางนางได้ ให้นางลงมือทำได้เลย
ที่แท้ประโยคนี้ เขาไม่ได้จงใจพูดเพื่อยั่วยุหลิวอวี้เฉินเท่านั้นแต่…พูดจริงอย่างนั้นเหรอ
ใจเฟิ
