ตอนที่ 151 กั๋วซือปากร้าย (2)
ถานซวงซวงแข็งแรงขึ้นบ้างแล้ว ถึงร้อยไม้จะทำให้นางทนไม่ไหว แต่…อย่างน้อยก็ไม่ได้เป็นอันตรายถึงชีวิต
ถานซวงซวงกัดริมฝีปากแน่น น้ำตาไหลออกจากดวงตาด้วยความเงียบงัน ใบหน้าของนางขาวราวกระดาษเป็นที่น่าสงสาร นางหัวเราะออกมาด้วยความขมขื่นเวทนา “อวี้เฉิน ข้านึกว่า…ในใจท่าน ข้าคือคนที่สำคัญที่สุด แต่ไม่ว่าอย่างไรข้าก็สู้แม่แท้ๆ ผู้ให้กำเนิดท่านไม่ได้”
“ซวงเอ๋อร์!” หลิวอวี้เฉินรีบคว้ามือถานซวงซวงมาจับไว้ “เจ้าวางใจได้ ไม่ว่าอย่างไรข้าจะหายาเลื่องชื่อมาเพื่อเจ้า ให้เจ้าแข็งแรงโดยเร็วที่สุด เจ้าเชื่อข้าได้ไหม”
ถานซวงซวงสะบัดมือของนางออก ร้องไห้สะอึกสะอื่นน่าสงสาร “ท่านให้ข้าเชื่อท่าน แต่ท่านเคยเชื่อข้าบ้างหรือไม่ ข้าถานซวงซวงเป็นผู้หญิงประเภทที่ไม่สนใจความเป็นความตายของแม่คนรักอย่างนั้นหรือ ไม่ว่าเมื่อครู่ท่านจะตัดสินใจอย่างไรข้าก็เตรียมรับหนึ่งร้อยไม้นี้ไว้แล้ว แต่ข้าก็ยังหวัง…ว่าตัวเลือกของท่านจะเป็นข้า”
คำพูดสิ้นหวังแฝงด้วยความขมขื่นของหญิงสาวทำให้ใจหลิวอวี้เฉินเป็นทุกข์และรู้สึกผิด เหมือนมีมีดเล่มหนึ่งปักแทงลงไปที่หัวใจของเขา
“ซวงเอ๋อร์!” หลิวอวี้เฉินยื่นมือออกไปคว้าหญิงสาวเข้ามาในอ้อมกอด หลับตาลงช้าๆ “ข้าขอโทษ เพราะข้าเองที่ไม่ไว้ใจเจ้า ซวงเอ๋อร์ของข้าใจดีเช่นนี้ต้องเข้าใจข้าแน่ จริงหรือไม่”
ใจดี?
ถานซวงซวงหลุบตาต่ำยิ้มเย็นชา ในใจของนางกลับมีแต่ความหนาวเหน็บ
นา
