งคิดเสมอว่าหลิวอวี้เฉินเป็นคนที่รักนางที่สุด แต่สุดท้ายกลับทิ้งนางลงกับมือ
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ นางจะให้เขาต้องรู้สึกผิดต่อนางไปทั้งชีวิต ทุกข์ทรมานไปทั้งชาติ!
“องค์หญิง” หลิวอวี้เฉินคลายหญิงสาวในอ้อมกอดเงยหน้าขึ้นมองเฟิงหรูชิง เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันกล่าว “ตอนนี้ ท่านพอใจแล้วหรือยัง ท่านจงใจให้ข้าเลือกระหว่างแม่กับชิงเอ๋อร์ก็เพราะต้องการเห็นฉากนี้มิใช่หรือ”
เฟิงหรูชิงปรบมือด้วยรอยยิ้ม “ใช่ ฉากดีๆ เช่นนี้ทำให้ข้าพอใจมากจริงๆ ถานซวงซวง ตอนนี้เจ้าก็เห็นแล้วว่าชายที่เจ้ารัก เป็นพวกไร้ประโยชน์ อีกทั้งยังเป็นชายที่ไม่สามารถปกป้องคนที่ตนเองรักได้ เอาไปจะมีประโยชน์อะไรกัน”
“ท่าน…” หลิวอวี้เฉินโกรธหน้าดำ กำหมัดแน่นจนได้ยินเสียงข้อนิ้วลั่น “องค์หญิง หากเป็นชายอื่นก็ต้องเลือกแบบข้าเช่นกัน ไม่สู้องค์หญิงจะลองถามผู้อื่นดูก็ได้ ในฐานะลูกชายใครจะยอมปล่อยมือจากแม่ผู้ให้กำเนิด? หลังจากนี้คนที่ท่านจะแต่งงานด้วยจะมิทำอย่างนั้นหรือ”
ทุกคนต่างก็ตกอยู่ในความเงียบ
ภรรยาถ้าไม่มีก็แต่งใหม่ได้ หากแม่ไม่มี…ก็คือไม่มีอีกแล้ว
ฉะนั้น การตัดสินใจเลือกของหลิวอวี้เฉินทุกคนต่างก็เห็นด้วยไม่มีผู้ใดคิดว่าวิธีของเขามีส่วนไหนที่ผิด
“ชิงชิง” ฉินเฉินขมวดคิ้ว “ข้าจะปกป้องท่าน ไม่ว่าใครก็ห้ามทำร้ายท่าน”
ต่อให้เป็นบรรดาญาติพี่น้องของเขา ใครก็ห้ามทำร้ายชิงชิง!
“เด็กดี” เฟิงหรูชิงเขย่งเท้าลูบหัวฉินเฉินแย้มยิ้มก่อนจะเบนสายตาไปที่หล
