็เพื่อมาหาเรื่องพวกนาง!
เฟิงหรูชิงมองผ่านหลิ่วฮูหยินไปแล้วหยุดสายตาอยู่ที่คนขายยาซึ่งยืนดูเหตุการณ์อยู่ข้างๆ
“ไปเรียกเถ้าแก่ของพวกเจ้ามา”
ทุกกิจการของหอแห่งแรกล้วนมีเถ้าแก่ที่เป็นผู้จัดการร้านประจำอยู่ มีบางเรื่องที่พวกเขาเท่านั้นถึงตัดสินใจได้
คนขายยางุนงง เขาหัวเราะฝืดๆ “องค์หญิง เถ้าแก่ยุ่งอยู่พ่ะย่ะค่ะ คงไม่มีเวลามายุ่งเรื่องชาวบ้าน หากองค์หญิงมีเรื่องอะไรโปรดรับสั่งกระหม่อมได้”
เขาเกือบพูดไปแล้วว่าไม่ใช่ใครอยากพบเถ้าแก่ก็พบได้
เฟิงหรูชิงหยีตา นางยกมือขึ้นปรากฏเป็นป้ายคำสั่งอยู่ในมือนาง
ทันทีที่เห็นป้ายคำสั่ง รอยยิ้มของคนขายยาก็หายไปทันที เขามีท่าทีแสดงความเคารพนบนอบ “องค์หญิงมีป้ายคำสั่งของหอแห่งแรกได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ”
เฟิงหรูชิงยิ้ม “เจ้าไม่ต้องสนหรอกว่าข้าได้มันมาอย่างไร เจ้าไปบอกเถ้าแก่ ว่าข้าเฟิงหรูชิงต้องการพบเขา!”
“องค์หญิงโปรดรอสักครู่พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะไปบอกเถ้าแก่เดี๋ยวนี้”
ป้ายคำสั่งเป็นตัวแทนของคุณชาย สำหรับหอแห่งแรกแล้ว นี่ไม่ใช่ความลับอะไร
คนที่ให้ป้ายคำสั่งได้ มีเพียงคุณชายคนเดียวเท่านั้น!
ถานซวงซวงเหม่อมองดูคนขายยาในร้านที่กำลังเดินออกไป หัวใจของนางเหมือนถูกมดรุมกัด เจ็บปวดเกินจะทนไหว
นางไม่ได้ปัญญาอ่อน แค่มองดูก็รู้แล้วว่าท่าทีของคนขายยาเปลี่ยนไปจากตอนแรก เป็นเพราะป้ายคำสั่งที่อยู่ในมือของเฟิงหรูชิง
ไม่ว่าเฟิงหรูชิงได้ป้ายคำสั่งของหอแห่งแรกมาอย่างไร มันก็ทำให้
