ีตายแน่ เจ้าช่วยแม่ด้วย แม่ทนการโบยร้อยทีไม่ไหวหรอก”หลิ่วอวี้เฉินไม่ตอบใบหน้าอันงดงามของเขาซีดขาวเป็นไก่ต้ม เขาปากสั่น มือที่อยู่สองข้างลำตัวกำแน่นคนขายยาได้รับคำสั่งจากเฟิงหรูชิง จึงสั่งให้เด็กในร้านลากหลิ่วฮูหยินไป หลิ่วฮูหยินดึงชายแขนเสื้อของหลิ่วอวี้เฉินแน่น ร้องไห้ฟูมฟาย ให้ตายนางก็ไม่ยอมปล่อยมือออก เมื่อเห็นหลิ่วอวี้เฉินเงียบไม่พูดไม่จา ถานซวงซวงก็รู้สึกโล่งอก ไม่ว่าอย่างไรอวี้เฉินก็ต้องเลือกนางจริงหรือไม่ในใจของอวี้เฉิน นางคือคนที่สำคัญที่สุด ไม่มีใครเทียบได้แม้แต่…แม่บังเกิดเกล้าของเขาถานซวงซวงก้มหน้าลงช้าๆ มุมปากปรากฏรอยยิ้มที่สังเกตได้ยากที่ผ่านมานางดูเป็นห่วงเป็นใยหลิ่วฮูหยินนั่นก็เพราะความรักที่นางมีต่อหลิ่วอวี้เฉินเป็นเหตุ แต่ถึงอย่างไรนางก็เป็นลูกสาวของขุนนางไท่ฟู่ ฐานะไม่ด้อยไปกว่าหลิ่วอวี้เฉิน นางไม่จำเป็นต้องเอาใจหลิ่วฮูหยิน…ด้วยการถูกโบยแทนนาง“เดี๋ยวก่อน!”เมื่อมองไปเห็นคนที่กำลังลากหลิ่วฮูหยินซึ่งร้องไห้ฟูมฟายออกไปด้านนอกร้าน ทันใดนั้นหลิ่วอวี้เฉินก็ยอมปริปาก เขาหลับตาลงช้าๆสีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดทรมาน“ข้า…จะรับการโบยแทนท่านแม่ของข้า”ขณะนั้นใบหน้าอันสะสวยของถานซวงซวงซีดขาวเหมือนไก่ต้ม ตาของนางเบิกโพลง จากนั้นก็หันไปมองหลิ่วอวี้เฉิน แววตาของนางเต็มไปด้วยความเศร้าโศก“ซวงซวง ข้าขอโทษ” หลิ่วอวี้เฉินลืมตาขึ้น เขามองถานซวงซวงด้วยแววตารู้สึกผิด เสียงสั่นเครือ“ก
