ตอนที่ 147 จุดจบของการล่วงเกินองค์หญิง (1)
เฟิงหรูชิงอึ้ง จากนั้นความโมโหก็พลุ่งพล่านขึ้น
“เจ้าผลักข้าหรือ”
หลิ่วอวี้เฉินอึ้ง เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเมื่อสักครู่ตอนที่เขากำลังร้อนใจ เหมือนว่าเขาได้ผลักเฟิงหรูชิงไป
“ข้า…” เขามีเหงื่อออกที่หน้าผาก กัดฟัน “ก็ท่านรังแกซวงซวงก่อน แม้ท่านจะเป็นถึงองค์หญิง แต่จะทำตัวไร้เหตุผลแบบนี้ไม่ได้ ตอนนี้ซวงเอ๋อร์พยายามหลบเลี่ยงท่านทุกทางแล้ว ทำไมท่านยังต้องตามหาเรื่อง เพื่อรังแกนาง ถึงกับต้องตามมาที่ร้านขายยาวิเศษ ท่านเกลียดนางขนาดนี้เลยหืรอ”
เฟิงหรูชิงโมโหจนหัวเราะออกมา นางเดินไปหาหลิ่วอวี้เฉิน มองด้วยสายตาเหยียดหยาม “เจ้าเห็นข้าไปรังแกแม่เทพธิดาใจมารของเจ้าตั้งแต่เมื่อไรล่ะ”
“ถ้าท่านไม่รังแกนาง นางจะร้องไห้เสียใจได้อย่างไร” หลิ่วอวี้เฉินกำมือแน่น แววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น และไม่สนแม้แต่ฐานะของเฟิงหรูชิง
เขารู้เพียงว่า จะปล่อยให้หญิงผู้เป็นที่รักถูกทำให้น้อยเนื้อต่ำใจไม่ได้
“อวี้เฉิน” ถานซวงซวงดึงชายแขนเสื้อของหลิ่วอวี้เฉินเบาๆ นางส่ายหน้า แววตาทุกข์ทน “เจ้าอย่าต่อว่าองค์หญิงเพราะข้าเลย เมื่อครู่องค์หญิงพูดถูกแล้ว ข้าไม่ควรไปที่บ้านสกุลหลิ่ว การที่นางเข้าใจผิดว่าข้าเสียความบริสุทธิ์แล้วคงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร”
หัวใจของหลิ่วอวี้เฉินเหมือนโดนบดขยี้ มันเจ็บปวดเกินจะทนไหว เขาเงยหน้าขึ้น สายตาจ้องเขม็ง “องค์หญิง ท่านไม่รู้หรือว่าความบริสุทธิ์มันสำคัญสำห
