รับผู้หญิงแค่ไหน ท่านใส่ร้ายซวงเอ๋อร์ต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้ หวังจะบีบให้นางต้องตายเลยใช่หรือไม่! คิดไม่ถึงเลยว่าท่านจะเกลียดนางถึงเพียงนี้ ถึงขั้นจะเอาให้ตายเลยทีเดียว!”
ตุบ!
ทันใดนั้นฉินเฉินก็ลงมือ
หมัดของเขากระแทกเข้าไปที่หน้าอกของหลิ่วอวี้เฉิน หลิ่วอวี้เฉินตัวลอยไปข้างหลังและตกลงบนตู้ขายยา
“เฉินเอ๋อร์!” หลิ่วฮูหยินตกใจหน้าซีด นางรีบเข้าไปประคองหลิ่วอวี้เฉินขึ้นมา สายตาเต็มไปด้วยความสงสาร
แต่เฟิงหรูชิง ได้แต่ยืนกอดอกอยู่ข้างหลัง ไม่ได้ห้ามฉินเฉินแม้แต่น้อย
ตอนนี้ หลิ่วฮูหยินไม่กล้าพูดอะไร แม้ในใจนางจะรู้สึกโมโหและเจ็บใจมากแค่ไหน แต่ก็ไม่กล้าล่วงเกินเฟิงหรูชิงซึ่งๆ หน้าอีก
“เมื่อกี้เจ้าใช้มือข้างไหนผลักข้า” เฟิงหรูชิงไม่มองหลิ่วฮูหยินกับถานซวงซวงเลยแม้แต่น้อย นางเดินไปอยู่ตรงหน้าหลิ่วอวี้เฉิน มองดูเขาด้วยสายตาและสีหน้าเย้ยหยัน
หลิ่วอวี้เฉินใจหวิวๆ ในสายตาของหญิงสาวผู้นั้น ไม่มีความรักความศรัทธาในตัวเขาเหมือนเช่นอดีตอีกต่อไป จะมีก็เพียง…ความเย็นชาและท่าทีดูถูก
“องค์หญิง!”
ถานซวงซวงกระวนกระวาย นางรีบพุ่งไปตรงหน้าเฟิงหรูชิงแล้วคุกเข่าลง ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยคราบน้ำตา ใบหน้าอันจิ้มลิ้มดูซีดขาว
“ความผิดทั้งหลายข้าเป็นคนก่อเอง ไม่เกี่ยวกับอวี้เฉิน ข้าเป็นคนแย่งชายอันเป็นที่รักขององค์หญิงไป ข้าไม่ควรไปหาหลิ่วฮูหยินที่จวนเสนาบดีจนทำให้องค์หญิงเข้าใจข้าผิด”
ความหมายที่แท้จริงคือนางไปบ้
