งไร…
การข่มของเจ้าหมอนี่ ร้ายกาจกว่าพ่อของเขาอีกหรือ
เขาเป็นใครกันแน่
พลังอันรุนแรงแบบนั้น มีเพียงหลิ่วอวี้เฉินคนเดียวที่สัมผัสได้ แม้แต่เฟิงหรูชิงก็ได้เห็นฉินเฉินเพียงด้านข้างเท่านั้น ไม่ต้องพูดถึงคนอื่นๆ ที่อยู่ตรงนั้น คนทั้งหลายได้เห็นเพียงสีหน้าหยิ่งยโสของหลิ่วอวี้เฉินเมื่อสักครู่ แต่ตอนนี้สีหน้าของเขาซีดเป็นไก่ต้ม นัยน์ตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง
“อวี้เฉิน” หลิ่วฮูหยินมองดูหลิ่วอวี้เฉินด้วยความเป็นห่วง
“ไม่เป็นไร” หลิ่วอวี้เฉินส่ายหน้า
จนกระทั่งพลังนั้นจางคลายไป เขาจึงกลับมาหายใจได้ตามปกติ เขาอดไม่ได้ที่สูดหายใจเข้าลึกๆ ตอนนี้ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามอีกแล้ว
“เมื่อกี้ เจ้าใช้มือขวาผลักชิงชิงสินะ?” ฉินเฉินที่สีหน้าไร้อารมณ์ยืนอยู่ตรงหน้าหลิ่วอวี้เฉิน เขาใช้มือออกแรงเบาๆ…
เสียงดังป๊อกดังขึ้น
มือขวาของหลิ่วอวี้เฉินห้อยโตงเตง กระดูกของเขาหัก เจ็บปวดไปทั้งตัว
“อวี้เฉิน!” หลิ่วฮูหยินมองหลิ่วอวี้เฉินด้วยความตกใจกระวนกระวาย จากนั้นมองไปที่เฟิงหรูชิงด้วยสายตาโกรธเคือง
“องค์หญิง แม้ท่านจะเป็นถึงองค์หญิง แต่ท่านจะให้คนของท่านเที่ยวทำร้ายชาวบ้านไม่ได้นะ!”
เฟิงหรูชิงลืมตาแล้วมองไปที่หลิ่วฮูหยินด้วยท่าทีเรียบเฉย “ตามกฎของราชสำนัก การที่เขาล่วงเกินองค์หญิงต้องได้รับโทษสถานใด”
หลิ่วฮูหยินอึ้ง
เรื่องนี้หลิ่วอวี้เฉินเป็นคนลงมือก่อนจริง แต่ว่า…
“แต่นี่เป็นเพราะองค์หญิงใสร้ายซวงซวงก่อน อวี้เฉินจึงทำไปเพื
